ddarko

Deneme

2012-01-09T08:33:00.002+02:00

Bir ki bir ki. Tuf!

In Time

2011-11-02T16:55:00.000+02:00

Andrew Niccol şüphesiz ki önemli bir sinemacı. Benim de olmak istediğim beş kişiden birisi. Onun için ağır konuşmak istemiyorum.

Çift Camlardan Ses Geçmiyor

2011-11-02T16:20:00.000+02:00

Ü karşıdan bana doğru geliyor. "N'apıyorsun sen?" "Bekliyorum abi. Ortam biraz daha kalabalıklaşsın, biraz daha hareketlensin, çekmeye başlayacağım. Yalnız, şuradaki kızlar arada bir bu tarafa doğru bakıp kikirdiyorlar; alınıyorum, haberin olsun. Böyle olursa yaklaşamam insanlara, uzaktan çekim yaparım hep." "Sadece o kızlar değil teyzemler de sana doğru bakıp gülüşüyorlar. Sana böyle böyle el hareketi yapıyorum, anlamıyor musun?" "Oğlum, ne bileyim, otuz bir çeker gibi sallıyorsun avcunu. Bende de meyve suyu vardı ya, 'Çalkalayarak iç' diyorsun sandım." "Fermuarın açık kalmış oğlum. Altında da yeşil don var. İzinde de giymek zorunda değilsin onları."

Hayatımın özeti olabilir bu sahne. Yanlış anlamalar, yanlış yorumlamalar, içimden beklenmedik bir şeyin çıkışı falan... Lakin çift camlardan ses geçmediği gibi iletişimin de sanal kulvarından... Neyse!

O Şarkı

2011-10-24T13:30:00.002+03:00

Once gereksiz şeyi depoluyorken bunca önemli şeyi hatırlayamamak mahvediyor beni. Kahroluyorum resmen.

"O şarkıyı bana sen gönderdin," hayatım boyunca duyduğum en yürek burkan sözlerden oldu. Unutkanlığımdan geri sekenler götüme girmiyor da yüreğime feci saplanıyor, bilesin. Kurak arazileri ne kadar gitsek de aşamıyorken, geldiğim (ya da gittiğim) yoldan üçüncüye geçiyorken yumruklarımı yüzüme bastırıp ağladım ben.

Hayatımda ilk defa sen gördüm. Gördüm.

Yara Bandı

2011-10-22T16:00:00.000+03:00

Yollar Yolumun İçinde

Bir anlamı olmayacağı için sana söylemeyi planladığım, unutmayayım diye not aldığım şeyleri söylemeyeceğim. Eve döndüğümde herhangi bir şey söylemeden abime tekme tokat girişeceğim. Atılan yumrukların, tekmelerin yeterli olduğunu düşündüğümüzde ya da bizi birileri ayırdığında veya ikimizden biri karşılık veremeyecek kadar bitkin düştüğünde, büyük ihtimalle o ya da bu sebepten dolayı ağlayarak, babamın karşısına geçip böyle devam ederse bu evden bir katil çıkabileceğini söyleyeceğim. Sonra da annemin yanına gidip ona sarılacağım. Yanağından öpeceğim. Bir daha sarılacağım. Ağlaşacağız. Benim için yaptığı mercimek çorbasından içip bezelye yemeğinden yiyeceğim. Suyuna banarak. "Eline sağlık" da diyeceğim bu sefer.

A noktasından B noktasına gitmekle geçiyor ömür. Boş şişe tabiri hep kafamda. Öldürmeyen şey güçlü yapmayıp süründürmeye devam ediyor. Ben yine şaklaban. Yine. Hep A noktasından B'ye. Hep.

Amatör Yazarın Karmakarışık Günlüğü, Cilt 34, Sayfa 72.

Yol Yol

At Yalanı ...

Koltuk Değneklerim

2011-10-21T21:28:00.000+03:00

Bu benim kalbim...

Filmler, kitaplar, şarkılar ruh hallerine bağlaç oluyor çoğu zaman.

Sigara içsem dumanını senden uzak tutardım

2011-10-13T03:15:00.002+03:00

İki yıl önce bugün güzel birisiyle güzel bir şeyler oldu.

Hocam

2011-09-17T14:43:00.000+03:00

Yanlışlarım doğrularımı götürüyor ama kanaat notundan geçiyorum. Yalan mı?

Olmadı. Yine.

2011-09-17T13:35:00.000+03:00

Yani ben aslında buraya gelip "Savaşı şimdilik kaybettim ama kazanmak için tekrar yollara düşeceğim. Ben, John Connor" gibisinden kendimce esprili bir şeyler yazacaktım. Fakat bazen olmuyor. Deniyorum ve yenilmekten bıkmaya başladım galiba. İyi veya kötü olmak insanın kendi elinde ama genlerimden pek hoşlanmıyorum.

Sana: If You Could Speak, Mektup, Kıskançlık, Gece, Aşk Yarası, Dream Lover, We've Been Had, Gone Away.

Ahmet'e: Bilmez bile.

hür'e: Long Langs, Une Chatelaine... , Pencere Önü Çiçeği.

Pınar'a: La Noy, Lala.

Bana: Before the March. In Hora Mortis.

Yollarda

2011-09-01T13:12:00.000+03:00

Siz bu satırları okurken ben yakınlarda bir yerlerde olacağım.

Bunlar senin için: You Always Hurt the One You Love, In a Manner of Speaking, Obsessions, Only the Lonely, Sen ve Ben, Yok Canımın İçi.

Bunlar benim için: Çaya Kaç Şeker, Bu da Geçer, Hayat Berbat.

Bu hür için: Gece Yolculukları Müziği.

Bunlar silah arkadaşlarım için: Senin Marşın.

Oralar Buralar

2011-08-28T10:55:00.005+03:00

Yatağımı ve küçük sarı yastığımı özlemişim ama evi değil. Dışarı çıkınca askerliğin ruhumu daralttığını fark ettim. Kısıtlanmışlıktan gelen ciddi bir sıkışmışlık var orada. Bu sebeple dışarıda olan birileriyle, bir şeylerle irtibat kurmak istiyorum. Konuşmak istediğimle konuşamayıp ulaşmak istediğime ulaşamayınca ciddi bir huzursuzluk yaşıyorum onun için. "İnşallah ölürüm de konuşamadıklarım, ulaşamadıklarım, geri dönmeyenler, mesajıma yanıt vermeyenler vicdan azabından kahrolur, geceleri uyuyamazlar" diye beddualar ediyorum. Çocukça belki ama sonuna kadar arkasındayım bu ahımın. Çünkü sizlerle iletişim kurmak bana iyi geliyor!

Oradayken kendimi yazmaya daha iyi verebildiğimi fark ettim. Yapacak başka bir şey yok çünkü. Buradaysa dikkatimi dağıtacak bir sürü şey var. Kavga eden aile fertleri, sokakta bağırışan çocuklar, porno siteler, yapmaktan vazgeçemediğim yapılmaması gerekenler...

Birazcık yırttım galiba kendimi oralarda. Sesimi yükselterek konuştuğum zamanlar oluyor. Bir şeyleri çekinmeden söyleyebiliyorum. Kaç kere kavga edecek duruma geldim. Değişiklik olsun diye içki bile içtim bir ara. Ve hiç yazmadığım kadar yazdım. Bu açıdan köreleceğimi düşünüyordum ama tam tersi oldu. Köreltmeye çalışıyorlar gerçi. Yazmayı bana yasakladılar mesela. Ama bu engel olamaz. Hudutta görev yapan askerler olarak bir şeyleri gizli saklı devam ettirmeyi, ufak çaplı yalanlar söylemeyi, ikiyüzlü davranmayı öğrendik mecburiyetten.

"Hala yazıyor musun asker?" "En son ne zaman yazdığımı hatırlamıyorum bile komutanım."

Onca sayfayı oradan nasıl çıkaracağımı bilmiyorum.

Bazen Böyle Hissediyorum

2011-08-28T08:38:00.002+03:00

El değmeden homojenize üretilmiştir.

Blue Valentine

2011-08-27T22:54:00.004+03:00

- İlk görüşte aşka inanır mısın?

- Bir iki kızla sevişsen böyle şeyler düşünmezsin.

Şirin, bir o kadar da yaralayıcı. Dean'in yerinde olmak istemezdim. İzlediğim en gerçekçi aşk filmi olabilir. Jenerik yazıları akarken bir bilet daha mı alsam diye düşündüm. Günü bu filmle bitirmemek adına vazgeçtim ama yarın tekrar izlemeye gideceğim galiba.

Çarpma Efektiyle Birlikte

2011-08-27T12:47:00.003+03:00

"Benden yazar falan olmaz. Okur değilim bir kere."

Perfect Sense

2011-08-27T12:00:00.001+03:00

"Bir gün, evlat, aşık olacaksın ve kendini boktan hissedeceksin."

İhtimallerin Aksine

2011-08-26T08:53:00.004+03:00

Görsel: Burada, gündüz vakti ıssız bir yolda ilerleyen eski bir araba olduğunu farz edin. Kadrajı da altın orana uygun olarak zihninizden ayarlayın işte.

Uzakken yakın olacaktım. Fludan nete doğru gelecektim. Heyecandan uyuşmuş kollarımı bacaklarımı sallayacaktım. Yeni yerler görecek, hayatımda ilk defa "Görmem gereken bir kız var," repliğini kullanmış olacaktım. Olmadı. İnsanın her istediği olmuyor. Bazı istedikleri hiç olmuyor.

Aynın kökten çıkan iki daldan biri solmuş, diğeri capcanlı duruyor.

Otuz dokuz kuponluk bir kampanyada otuz iki kupon biriktirmişseniz yetkililer size bahsi geçen ürünü veremeyeceklerini söylüyorlar. Çünkü gerekli ilgi ve alakayı göstermemişsiniz kampanyaya. Umursamadığınız, es geçtiğiniz zamanlar olmuş.

Solan dal kuruyor ama diğeri her nasılsa canlı kalmaya devam ediyor. Elde kalan otuz iki kuponun ise hiçbir şeye faydası yok. Bazı şeyleri zamanında yapmak gerekiyor.

Million Dollar Baby

2011-08-25T10:46:00.002+03:00

"Belki de kalbinde hiçbir şey kalmadı."

Buralardayken En Özlediğim

2011-07-31T11:21:00.003+03:00

Aslında tek özlediğim.

Rüyamda müzeye gidiyorduk diye gerçekte karşıma çıkan ilk müzeye girdim. Rüyamdaki gibi taş yapılı bir yerdi ve yine rüyamdaki gibi pek gezilesi bir yer değildi. Milattan öncesine ait çanak çömlek, kılık kıyafet falan vardı. Oyma-kabartma insan ve hayvan figürleri vardı. Onda girdiğim müzeyi on yirmide falan terk ettim. Zaten benden başka birisi de yoktu. İçeri girerken çekirdek çitleyen güvenlik görevlilerinden birisi peşime takıldı iki dakika sonra. Ben nereye girsem o da peşimden giriyor, gezinmeye sağdan başlıyorsam o da soldan başlıyor, ortada bir yerde buluşup terk ediyorduk o bölümü.

Rüyamda müzeye gidiyorduk diye gerçekte karşıma çıkan ilk müzeye girersem belki güzel bir şeyler olabileceğini düşünmüştüm. Buluştuğumuz vakit ilk olarak bir müzeye gitmeliyiz belki de?

Kimse Bin Beş Yüz Falan Saymak İstemez Burada

2011-07-28T11:09:00.004+03:00

Bir saatlik bir şey için izinsiz dışarı çıkmayı düşünebiliyor, planlar kurup hazırlık yapıyor, kapıya kadar gidip nöbetçilerle sohbet ettikten sonra kulaklarımıza "Aslında bunları gündüz de yapabiliriz" diye fısıldayıp geri dönebiliyoruz. Bize lazım olan "Dibini göremeyen kahraman olamaz" tarzı bir gazdı. Yakalansaydık efsane olabilirdik. Fakat dört yüz altmışı baştan saymayı gözümüz yemediği gibi götümüz de yemiyor.

Benim derdim karışık tosttu. Yanında da gazoz. Ve öyküleyecek bir şeyler istiyordum. Yalnızca sokak lambalarının aydınlattığı sokaklarda yürümek de hoş olabilirdi. Ilık esen rüzgarla birlikte sakince yürürdük. Ben bir şeyler anlatmaya başlardım. Sıkılırlardı. "Tamam Akın, sensin" derlerdi. Ben de susardım.

Koğuş Top 5

2011-07-21T11:15:00.004+03:00

- Yarimi Ellere Gelin Etmişler
- Git (İsmail Yk)
- Kaç Kadeh Kırıldı Sarhoş Gönlümde (Müslüm Gürses)
- Track 2 (Unknown Artist)
- Goççum Benim

Askerlik değil ama bu şarkılar bitirebilir beni. Ayrıca alacaksınız kendinden bataryalı mp3 çalar almayın. Kısa sürede tükeniyorlar, sonra yarım saat bile gitmiyor şarjları. Pillilerinden alın daha iyi.

Gideyim de biraz yürüyeyim.

Yakılarak İmha Edilecekler

2011-07-20T10:50:00.006+03:00

- Asker abi, siz hiç terörist öldürdünüz mü?
- Biz göreve gitmiyoruz, hep buradayız. Biz kimseyi öldürmeyiz. Öldürmek kötü bir şey. Biz sevgiden yanayız.
- Ama o zaman da teröristler herkesi öldürür.

Küçük bir kızla aramızda geçen bu konuşmadan sekiz on gün kadar sonra şehit haberi geldi. Haberi ilk duyduduğumuz vakit beşe beş tek kale maç yapıyorduk. Kimse tepki vermedi, maça devam ettik. Maç gazozunaydı, biz kazandık ama yanlarında para olmadığı için sonrası için söz verdiler. Su almak için kantine gittim. Kantinci arkadaş Magnum yiyordu. Beni görünce dondurmaya olan muamelesi değişik bir hal aldı, anlarsınız ya. Ona dondurma reklamlarının neden oral seksi çağrıştıran şeyler olduğunu sordum. "Sapı olduğu için olabilir mi?" dedi. Gülüştük. Su alıp koğuşa gittim. Arkadaşlardan birisi her zaman yaptığı gibi tekno bir müzik açmış, kendi çapında kopuyordu: ellerini çırpıp hızlıca etrafında dönüyordu. Birisi "Uçacan lan uçacan, yavaş ol" diye takıldı. Birkaçı batak oynuyordu. Bazıları telefonla konuşuyordu. Birisi yanıma gelip arkadaşlardan birisini işaret etti ve "Haberlerden sonra babasını arayıp iyi olduğunu söyledi" dedi. Ardından kahkaha attı. Yatağımın yanına gidip telefonuma baktım. Cevapsız arama vardı. Halam aramıştı. Arayıp iyi olduğumu söyledim. Biraz sohbet edip kapattık. Havlumu ve iç çamaşırlarımı alıp banyoya gittim. Dışarıda takım arkadaşlarımla karşılaştım. "Çember daralıyor" hipotezimle dalga geçtiler. Harita üzerinde göstermiştim bunu, gelen emirlerden birisiyle hipotezimi destekleyerek. Hala dalga geçerler.

Buralarda durum böyle. Oralarda nasıl?

Ölsem Haberi Olmayacaklar Listesi

2011-07-18T14:18:00.003+03:00

Sayı: 01-01-11
Tarih: 17.07.11
Konu: Aranıp da Ulaşılamayanlar

Arayıp da ulaşamadığım yedinci kişisin. Ne zaman birileriyle yana yana konuşmak istesem böyle oluyor. Milk'in finalindeki gibi çok özendiğim bir konuşmayı asla, en azından yakın bir gelecekte, yapamayacağım galiba. İnternetin "kime ulaşacağım" derdi taşımamasını seviyorum. Elbet birilerine ulaşıyorsun çünkü.

"I've Got Soul But..."

2011-05-07T14:53:00.006+03:00

Bir ruhu olmasının asker olmasına yetmediğini belirtiyor ama asıl kastettiği şeyin daha farklı bir şey olduğuna eminim.

Ve bir gün askerlikle ilgili film çekecek olursam içerisinde kesinlikle müzikal bölümler olacaktır. Acemi birliğindeyken Ankaralı arkadaşlar içtima alanında beklemekten sıkılınca hem söyleyip hem oynarlardı. Askerliğin temelinde disiplin yatıyor. Dans için de durum farklı değildir herhalde. Müzikal fikri oradan aklıma geldi. Usta birliğimdeki çavuşumun dans öğretmeni olması bu durumu iyice perçinledi.

O değil de, benim bu her şeyi uzun uzun açıklama girişimlerim... Kendimden yoruluyorum bazen. Ve şu bölüm filmin en hoş bölümlerinden birisiydi.

İlk Çarşı

2011-03-27T12:03:00.002+02:00

Sivilde zaman gerçekten de daha çabuk geçiyor. Çok komik, çok dramatik ve trajikomik bir sürü olaylar oluyor burada. Boş zamanlarımda bir şeyler okuyup bir şeyler yazıyorum. Gazinoda güzel bir film izliyorlarsa orada takılıyorum bazen. Yoksa koğuştayım. Ya da kantinin önünde elimde gazoz şişesiyle dikilip ağır ağır akan bulutları seyrediyorum. Güzel gidiyor askerlik. Sıkı Kontrol Edilen Trenler'dekine benzer bir mekandayız. Filmden haberdar olanlar hemen 'Sen de intihar etmeyesin sakın' diyorlar. Buna sebep olacak ne bir kız var, ne de çatlaklarına ustura yerleştirebileceğim bir sandalye. Yiyip, içip, yatmaktan kilo almaya başladım. Spor yok, eğitim yok. Görev yerimizde mutfağımız ve televizyonumuz var. Sıkıntıdan kadın programlarına sardık. Seren Serengil'in programını yayından kaldırdılar mesela geçenlerde. Üzüldük. Vaktim kısıtlı, zaman önemli. Daha kargoya gidip mektup göndereceğim. Buraya gelene kadar iki kargo çıktı karşıma, ikisi de Yurtiçi'ydi. Şans bana sadece ordu çatısı altında gülüyor.

İçimdeki Donnie Darko Bilinmezi

2011-02-19T10:59:00.005+02:00

"Ben bu işten ne bok anladım?" diye soruyorum kendime. Yüzlerce kez izlememe rağmen yine de adam gibi bir cevap bulamıyorum. Filmin derdini soracak olsalar ona da bir diyeceğim yok. Gevelerim bir şeyler, cümleyi toparlayamam, havada kalır öyle.

Fırat'ın dediği gibi Tramvay'a bir yazı yazmak gerek o film hakkında. En azından kendi içimde daha anlaşılır kılmak için yapmalıyım bunu. Bir değerlendirme yazısı değil, uzunca bir dosya olmalı. Filmin internet sitesiyle ilgili şeyleri de içinde barındırmalı. Dvd'deki söyleşilerden, ilk kurgusuyla yönetmen kurgusu arasındaki farklardan söz ettiğim bir dosya.

İzin kullanmak zorunda kalırsam, o arada yazarım belki. Olmazsa askerlik dönüşü.
Akşam Maçka G Mall'da Donnie Darko'nun gösterimindeyim. Bir de beyazperdede görelim şunu.

Benden Seri Katil Olur Mu?

2011-02-17T10:00:00.005+02:00

Annemin onu öldüreceğimden korkuyor oluşu beni anormalleştirmesiyle ilgili. Yemin ederim. Bana hayatım boyunca kimsenin davranmadığı kadar sevecen davranan eski bir dostun başına da aynı sebeple uzunca bir süre bela olmuştum. Bana dünyayı zehir etmedikleri sürece daima sessiz, sakin, utangaç ve de gayet normalim. (bkz: kereste gibi çocuk)

Ha, olur da bir gün bir şekilde aile katili olurum (ki aile katili olursam bu durumun seri bir şekilde devam edebileceğini tahmin ediyorum), hapishaneye ziyaretime gelecek ve bana temiz don falan getirecek ve beni hiçbir zaman anormalleştirmemiş en az on dost bulabilirim sanırım. Yeter de artar bile.

Paul Giamatti

2011-02-16T21:03:00.001+02:00

Kralsın!

Byosoku 5 senchimetoru

2011-02-15T11:48:00.003+02:00

Ve hiçbir zaman söyleyemediğim kelimeler: "Seni seviyorum!"

Sev!

2011-02-14T17:58:00.003+02:00

-Bir kadına öğüt verseydiniz, bu ne olurdu?

-Sev.

-Bir genç kıza?

-Sev.

-Bir çocuğa?

-Sev.

Acemi Birliği

2011-02-14T08:43:00.006+02:00

En baştan belirtmeliyim ki askerliğin korkulacak bir yanı yokmuş. Şuradaki yazı şimdi çok salakça geliyor mesela.

Komutanların çok despot varlıklar olacaklarını bekliyordum. Fakat bizim başımızdakiler şeker gibi adamlardı. Sürekli birilerinin bir yerlerini (kaşını, gözünü, beynini falan) patlatacağı vaadiyle gezinen bir komutan vardı, onu da haftada bir kere görürdük, o kadar. Adamın oynadığı belliydi. O asabi tavır çok eğreti duruyordu üzerinde. Anlıyordunuz oynadığını. İstikrarlı bir biçimde götüremiyordu çünkü. Arada bir düşüyordu o maske ve kalkan. Bu adam dışındaki komutanlarımız dediğim gibi iyilerdi. Yaptıklarından ve konuşma tarzlarından askerin iyiliğini istediklerini fark ediyordunuz.

Ayrıca asıl korkulması gereken kişilerin komutanlar değil askerler olduğunu anladım. O kadar insanı (bizim bölük 400 kişiydi) başka bir çatı altında toplasanız üç gün sonra birbirlerini öldürmeye başlarlar. Hangi tarzdan, türden, şekilden insan ararsanız var orada.

Adaptasyon süreci biraz sancılı geçiyor. Orasının kurallarını, yapman ve yapmaman gerekenleri kavramaya başlıyorsun. Askeriyenin bana kalırsa tek bir olayı var: Disiplin! Bunu kavrayıp uygulamaya döktüğün vakit önünde bulunan ne varsa su gibi akıp gidiyor.

İlk Gece

Uyumakta zorluk çekeceğinizden falan söz ediliyor ama ben kafamı yastığa koyar koymaz uyudum. Her zamanki gibi yorganı boynuma kadar çekip, sağa dönüp kendime sarılarak. "Koğuş! Kalk!" dendiği vakit hemen ayağa fırladım.
Akşam yatmadan önce ranzaya sıkıştırılan bir not defteri gördüm. Alıp incelemeye başladım. İlk sayfasına kalınca bir Z çizilmişti. Son sayfasında "Bir zamanlar" yazıyordu. Başka da bir şey yoktu. Rastgele bir sayfasını açıp kalınca bir A çizdim. Rastgele bir başka sayfasını açıp "Kendisi izin vermedikçe kimsenin kalbi kırılmaz" yazdım. Rastgele bir başka sayfasını açıp "Duvara çarpmadan kim olduğunu bilemezsin" yazdım. Sonra da defteri yerine bıraktım. Bir daha da dokunmadım.

İlk Hafta

Yavaşça adapte olmaya başlıyorsun. Sekiz buçuk - dokuz gibi yatıp beşte kalkmak sorun olmuyor. Zınk diye dikiliyorsun ayağa. Milleti gözlemliyorsun. Uzak durman veya yakınlaşman gereken insanları seçmeye başlıyorsun. Murat'ı "Koyayım da tur at" diye tamamlayan insanlar var. Yirmi küsur yaşındalar ama espri anlayışları bundan öteye gidememiş. Birbirlerinin palaskalarını açıp cep cırtcırtlarıyla falan oynuyorlar. Mal mal bir takım hareketler böyle. Sanki lise biri tekrar okuyormuşum gibi. Eli çükünde dört yüz erkek.

Torpil

Var gibi yok gibi. Bir arkadaşın yemekhaneci tanıdıkları vardı. "Yardım edecek" ayağına sıra beklemeden girdiği olmuştur. Veya kaytardığı. Ayrıca kadrolu erlerden birisi de hemşehirlisiydi. Başı sıkıştığında ona gitmesi emredilmişti. Arada bir kayırıldığı oluyordu işte.

Angarya işlerden birisi için beklerken beni de kayırdılar bir keresinde. Birkaç gün öncesinde sinema üzerine uzunca konuştuğumuz Uzman Çavuş'lardan birisi beni görünce "Sen ayrıl adamım şöyle" diyerek eğitim alanına geri dönmemi emretmişti.

Karşı koğuştan bir çocuğun babası Astsubay'dı. Dağıtım yerlerinin açıklanmasına birkaç gün kala babası yardımıyla iyi bir yere verileceğinden söz ediliyordu. Dağıtım yerleri açıklandı. Çocuk Şırnak / Silopi'ye düştü.

Tuvaletler

Öyle pis kokuyor ki genzini yakıyor ve boğazında acı bir tat bırakıyor. İlk zamanlar ağzımızı kapatıp giriyorduk içeriye, sonradan sonraya rahatça ciğerlerimize çekmeye başladık o havayı.

Çok pislik insan var. En çok küfürü yiyenler işleri bitince su dökmeyenler. Bir sabah sırada beklerken kapı açıldı. Çıkan kişi karşısında Onbaşı'yı görünce koşarak uzaklaşmaya çalıştı ama bıraktığı şey yüzünden geri çevrildi. Ters bir dokuz bırakmıştı. Dumanı üstünde. Yaptığını temizlerken Onbaşı tarafından güzelce azarlandı.

Atış Talimi

Eğitim atışı. 25 metreden A4 boyutundaki bir kağıda ateş ediyorsun. Ortasında siyah bir dikdörtgen var. Dikdörtgenin altındaki girintiye nişan alman söyleniyor. Dokuz kurşunun var. Kurşunları o dikdörtgenin etrafında toplamalısın. Vuramazsan sürünürsün. Dokuzda sekiz yaptım. Kendi kağıdına değil de yanındakinin kağıdına nişan alanlar yüzünden dokuzda on beş falan yapanlar vardı.

Orduda Fiziksel Şiddet

Kaşınırsan var. Kendince sivrilik yaratmaya çalışan ne kadar adam varsa ya dayak yediler ya da süründüler. Onbaşı'lardan birisine kafa tutan bir çocuk Kd. Üstçavuş'lardan birisi tarafından tartaklandı. Adam önce onun kafasına vurdu. Kepi düşerken de kaval kemiğine tekme attı. Sonra da omzuna yumruk. O esnada Çavuş'lardan birisi "Bölük! Geriye! Dön!" dedi, biz de döndük. Karşımızda çöplük vardı. Çöplüğü düzelten iki çocuk. Ağaçlar, sıra dağlar ve masmavi gökyüzü. Haffiten rüzgar esiyordu. Fondaki sesler sebebiyle çocuğun iyice tartaklandığını anlıyorduk. Tekrar geriye döndüğümüzde sürünmeye başlamıştı.

Başka bir sabah içtimasında iri yarı bir çocuk bölük karşısına çıkartıldı. Hasta olduğu belliydi. Ciddi bir durum mu var diye söylenmeye başladık. Sonra durumu anlattılar. Çocuk teyzesini arayıp "Burada bize bakmıyorlar" falan demiş. Bu durum bir şekilde Bölük Komutanı'nın kulağına kadar gitmiş. Bölük Komutanı bölük önünde bağırıp durdu bu çocuğa. "On gün içinde üç kere revire çıkmışsın oğlum! Sor bakalım, burada senden başka on gün içinde üç kere revire çıkan var mı? Benimle konuşurken sesin çıksın oğlum! Duyamıyorum seni! Benden özür dileme asker!"

Çocuk yerine geçerken Manga Komutanı'ndan izin istemedi. Manga Komutanı da onu süründürdü.

Bana uygulanan tek şiddet şöyleydi: Koridor epey kalabalıktı. Çünkü eşyalarımızı alıp banyoya gidecektik. Sağlı sollu dolapların önünde hazırlananlar vardı. Geçip gitmek isteyenler ortadan tek şerit halinde ilerliyorlardı. Birden önümdeki çocuk bana çarpıverdi. Bir arkadaşıyla şakalaştığını düşündüm. Yanından geçeyim derken ben de itildim. Dolaba çarparak durabildim. "N'oluyor lan?!" demeye kalmadan adamın omuzlarındaki çizgileri gördüm. Uzman Çavuş'tu. Esas duruşa geçtim. "Yolu açın oğlum. Bu ne böyle?" dedi ve geçti gitti. Acemi birliği boyunca bana karşı uygulanan tek fiziksel şiddet buydu. Bunun dışında azar bile işitmedim. Bir de Bölük olarak cezalandırılıp on metre kadar sürünmüşlüğümüz var, o kadar. Arkadaşlarla telefonda konuşurken "Hiç ceza almadım" diye övünüp duruyordum. Geldiğimiz günden beri bize hep iyi davranmış olan bir Başçavuş'u içtima alanında sinirlendirenler oldu. O da deveye ve insana neyin yarandığıyla ilgili olan atasözünü söyleyip "Yatın lan!" dedi. Yattık. "Sürünün lan!" dedi. Süründük. Kalktığımızda Sinan Abi bana nasıl olduğumu sordu. "İyidir abi, senden n'aber?" dedim. Ellerini iki yana açıp "Sürünüyoz" dedi.

En Kötü Günüm

Hamama götürüldüğümüz ilk gün. Eli çükünde dört yüz erkekten daha kötü bir şey varsa, o da... Cidden rezalet bir gündü.

Eğitimler

Tekmil vermek, tüfekli hareketler, tüfeksiz hareketler, atış talimi. Kırk gün boyunca sadece bunları gördük.

Denetlemeler

Acemilerin denetlemesi vardı. Dört yüz kişi arasından rastgele oluşturulan mangada ben de vardım. Bir Albay ve Yüzbaşı tarafından denetlendik. Tüfeksiz hareketleri eksiksiz yaptım ama tüfekli hareketlerin ikincisini karıştırdım.

Spor bölümünde beni uzun atlama, yüz metre koşu ve üç bin metre koşuya seçtiler. Uzun atlamada üç buçuk metre falan atladım. Nizami geçen ilk kişi bendim. Çoğu ya sınırı geçemedi ya da ipe takıldı.

Yüz metreyi kamuflajlarımız üzerimizdeyken, ayağımızda botlarla, lap lap lap diye on beş saniyede koştuk.

Üç bin metreyi ertesi güne sakladılar. Eşofmanlarımızı giyip gittik. Başımızda bir Üsteğmen vardı. Ona yakın olmaya çalışmamızı söyledi. Birisi çıkıp yavşakça "Sizi geçsek bir şey olur mu komtanım?" dedi. "Geçebiliyorsanız geçin" dedi Üsteğmen. Kimse geçemedi. Ben adamı tüm koşu boyunca üç kere gördüm. İlkinde başlangıç çizgisinde birlikteydik. İkinci gördüğümde iki yüz metre falan önümdeydi. Son gördüğümde koşuyu bitirmeme üç dakika falan vardı. Adam koşuyu bitirmiş, koşu parkuruna geri dönmüş ve arkada kalanları topluyordu. "Koşun lan! Finişi göremeyen top olsun!" diye bağırıyordu.

Tüm koşu boyunca bir kere durdum. Yürümeyi kesmeden derin derin nefesler almak için. Altıncı adımdan sonra tekrar koşmaya başladım. Burnum akıyordu ama durup silmek için vaktim yoktu. Ben de koşarken sümkürdüm. Burnumdan çıkanların şakırt diye yere çarptıklarını duydum. Bir kısmı da üzerime yapışmıştı ve koştukça eşofmanıma yayılıyordu. Kendimi iğrenç hissettim ve bu bana güç verdi. Zihnimde Gonna Fly Now çalmaya başlayınca hırslandım. On dört dakikada bitirdim koşuyu. Ayaklarım öylesine ağrıyordu ki sonraki dört gün zor yürüdüm.

Mehtap: Doğan Güneş

Son gün sıradandı. Doğu'ya düşenleri bekletiyorlardı. Ben de Doğu'da bir yerlere düştüğüm için orada kalan seksen kişiden birisiydim. Yapacak bir şey olmadığı için gezinip durduk. Birisi gazete bulmuştu, onu okuduk. Gazinoya gittik, dandik müzik kanallarından birisi açıktı. Dinlemek istemediğimiz için çıktık. Büfeye gidip çay içtik. Sivile döndüğümüzde neler yapacağımızdan falan söz ettik. Banyo veya hamam başta geliyordu.

Gitmek

2011-01-04T13:43:00.001+02:00

Not

2011-01-04T04:16:00.001+02:00

Uzunca bir süre buralarda olmayacağım. Dönünce görüşürüz artık.

Me and You and Everyone We Know

2011-01-01T02:39:00.003+02:00

- Nasıl yaptın bunu?

- Uzun versiyonunu mu istersin, kısa versiyonunu mu?

- Uzun olanını.

- Hayatımı kurtarmaya çalışıyordum ama işe yaramadı.

- Kısa olan ne peki?

- Yaktım.

Falan Filan

2011-01-01T00:27:00.003+02:00

Uyanalı iki saat falan oldu. Sabaha kadar yolum var, sıkılıyorum. Adettendir, kabaca bir 2010 değerlendirmesi yapayım.

Kızlara açılma konusunda daha bir girişken oldum. İki kere denedim bunu. Burun kıvırmayın, çok ciddi bir rakam bu. Sonuçta on iki aylık bir periyotttan söz ediyoruz. Bu kızlar beni niye reddediyorlar, anlamıyorum. Serdar Ortaç dinleyen birisi de değilim halbuki. Neyse, yapılacaklar listemde hayallerim gerçekleştiğinde döner sandalye almak da var! O değil de, Viktor Taransky ile Nicola Anders'in düştüğü duruma ne demeli?

Kısa film namına berbat şeyler üretmeye devam ettim. Ama insan kötüden de güzel fikirler edinmesini biliyor. En azından nasıl yapmaması gerektiğini kavrıyor. Fakat bunu pratiğe dökmek biraz zor. Belki de yirmi iki yaşında çektiği filmi beğenmeyip dokuz yıl boyunca yönetmen yardımcılığı yapan Zeki Ökten gibi olmak gerekiyor. Antonio Campos, Xavier Dolan gibi örnekler de var ama. Kasmamak gerekiyor aslında. Basit bir hikaye anlatmak gerekiyor. Lost Mahmut, Kissman gibi flash programında hazırladığım animasyonlar da oldu bu arada. Kurmacalara oranla daha yaratıcı olduklarını belirteyim. Teknik sorunlar nedeniyle okuldaki bilgisayarlarda kaldılar kendileri. Tekrar üretilemeyecek şeyler değil. Flash animasyona bir ara tekrar bulaşmak niyetindeyim. Askerden döndükten sonra artık.

Tramvay Durağı insalarıyla ilk kez bir araya gelip, Alkazar Sineması'nın kapanmasına birkaç gün kala tanışıp film izleme şansını elde ettim. Kendi adıma çok önemli bir olaydı bu. 26 Şubat Cuma, 2010 önemli bir tarih.

Daha bir izler, daha bir okur, daha bir yazar oldum 2010'da.

İnternet üzerinden güzel arkadaşlıklar edinmeye devam ettim. Hatta en sevdiğim, saydığım insanlar internetten tanışıp görüşmeye başladığım kişiler oldu.

Etgar Keret ile söyleşi yapabilme fırsatı buldum ki hayatım boyunca unutmayacağım bir olaydır bu. (Sanem Sirer'e ne kadar teşekkür etsem azdır.)

Mary and Max sebebiyle mektuplaşma olayına merak sardım. Kendimizce ayakta tutmaya çalışıyoruz bu iletişim şeklini. İnternet çocukluğu da bir yere kadar.

Şu an çalmakta olan bu şarkıyla bitireyim yazıyı. Birkaç şarkısını çok sevip, geri kalan şarkılarından nefret ettiğim ender insanlardan Zardanadam. Dibini Gör, Hepsi Hepsi Hayat Nasıl Olsa, Rövanş gibi şarkılar yapan insanlar nasıl olur da Öldür Beni, Sarışınlar Boktur, Tadım Yok, Aşk Deme Bana gibi şarkılar üretirler, merak ediyorum.

Unutmadan: Futuristika'da öyküm yayınlandı. Bu da yıl içinde gerçekleşen çok önemli bir olaydı benim için. Bu vesileyle Pınar'a ve Barış Abi'ye tekrar teşekkür etmiş olayım.

Bazı şarkılara klip çekilmese daha iyi olur sanki.

"Benden Ne İstediklerini Biliyorum"

2010-12-30T22:09:00.003+02:00

"Kendisi izin vermedikçe kimsenin kalbi kırılmaz."

High Fidelity

2010-12-28T00:56:00.007+02:00

Listeleme olayları falan güzel, keyifli ama bana kalırsa karaktersiz itin tekidir Rob. Hatta orospu çocuğunun önde gidenidir. Adama nasıl gerildim, anlayın işte. Birlikte oldukları dönemde, hem de hamileyken Laura'yı aldatıyor. Sonradan bunu bilmediğini söylüyor, ama bahane değil, sonuçta aldatıyor. Ayrıldıklarında da burnu sürtüyor. Laura hakkında merak ettiği en önemli şey Ian ile yatıp yatmadığı. Yatmadığını öğrenince gidip geceyi Marie de Salle ile geçiriyor. Laura ile Ian yatmaya başladıklarında da Laura'ya gider veriyor falan. Aslında Laura da mal. Bir kere özür diledi diye hemen yavşıyor Rob'a. O değil de ben çok tutucu birisi olmaya başlıyorum galiba. Ya da öyleydim de yeni mi fark ediyorum nedir...

Yediğin boklarla sorun ettiğin şeyleri karşı karşıya getirsene Rob!

Bir arınma sürecinden geçip doğru yolu buluyor ama o zamana kadar yaptıkları şeyler yüzünden uyuz oldum Rob'a. Klasik Türk erkeği yapısına uygun bir karakter aslında kendisi. Recep gibi Mahmut gibi bir şey Rob.

Rob'a olan gerginliğim bir yana biraz eğlenceli buldum filmi. Ian'ın konuşmak için plak dükkanına geldiği sahnede Rob'un aklından geçenlere hayvan gibi güldüm, o kadar. Genel olarak pek sevemedim. Listeleme olayı her ne kadar heyecanlandırıp sevindirse de müzik dünyasına olan cehaletimden dolayı birçok muhabbete Fransız kaldım. Aynı sebeple yıllar önce okuduğum kitabına da pek ısınamamıştım. Zaten okusun diye bir arkadaşa verdim, çocuktan ses seda çıkmayınca sevmiyorum diye peşine de düşmedim.

Nasıl birisi olduğunun farkında olan Rob'un sözleriyle kapatayım bu gergin yazıyı.

"Ben ne yapıyorum? Hayatım boyunca taş kalmayıncaya kadar taştan taşa mı atlayacağım? Yeni birini tanıdığımda midemde olanlar yüzünden o anki ilişkiyi bitirecek miyim? On dört yaşımdan beri midemle düşünüyorum. Sanırım midemde beyin yerine bok var.

ddarko'nun En Dallama Zamanları

2010-12-24T02:08:00.002+02:00

On yedi yaşındaydım, Teoman hayranıydım, On Yedi şarkısını dinliyordum ve o yaşlarda anne babası ayrı olan herhangi bir genç kadar kederliydim. On yedi yaşındayken melankolik bir şekilde On Yedi şarkısını dinlemek ve Teoman hayranı olmak... O yaştayken müthiş bir kombinasyonmuş gibi gelirdi bu ve kendimi imtiyazlı hissederdim. Şimdi, eğer mümkün olsaydı, o zamanlara geri gidip o halime iki tokat çakıp geri gelmek isterdim. İnsan, hayatı boyunca binkaç kez nefret ediyor kendisinden. Beş yıl sonra da bu satırları yazan halimden nefret edeceğim mesela. Eminim.

Der Himmel Uber Berlin

2010-12-21T19:44:00.004+02:00

Çocuk, çocukken
Kollarını sallayarak yürürdü.
Derenin ırmak olmasını isterdi,
Irmağın da sel
Ve şu birikintinin de deniz olmasını.

Çocuk, çocukken
Çocuk olduğunu bilmezdi.
Her şey yaşam doluydu
Ve tüm yaşam birdi.

Çocuk, çocukken
Hiçbir şey hakkında fikri yoktu.
Alışkanlıkları yoktu
Bağdaş kurup otururdu
Sonra koşmaya başlardı
Saçının bir tutamı hiç yatmazdı
Ve fotoğraf çektirirken poz vermezdi.

Badlands

2010-12-20T21:58:00.005+02:00

Nat King Cole - A Blossom Fell

"Böyle söyleyebilsem, şu anda hissettiğim gibi şarkı söyleyebilsem, hit olurdu."

Tekrarlanan Rüya

2010-12-19T03:23:00.003+02:00

Mutfakta neler oluyor
Fasulye bakla bakla bakla
Yanında kızartma
Kızarmıyor bana bakıyor
Hayırdır inşallah
Hey!
Çatlak patlak
Yusyuvarlak
Kremalı börek
Sütlü çörek
Çek dostum çek
Arabayı yoldan çek

Beş on kişilik bir grupla bu tekerleme eşliğinde dans ediyoruz. Başlarında da ben varım. Kollarım, bacaklarım, kıçım, başım ayrı oynuyor. Kemiklerim yok sanki. Yılan gibi kıvrılıp duruyorum. Hele ki tekerlemenin "Hey!" kısmından sonra bir hızlanıyoruz ki görmeyin.

Yıllardır görüyorum bu rüyayı. Nasıl rahatsız oluyorum anlatamam. Normalde dans eden birilerini seyretmekten keyif alırım ama kendimi o şekilde düşünemem. Zaten kereste gibi çocuğum, istesem de beceremem dans olayını. Şarkı dinlerken kafa bile sallamam. Ama bu rüyadaki halimi görünce sanki tüm dünya seyrediyormuş ve dalga geçiyormuş gibi utanıyorum. Görmek istemiyorum bu rüyayı. Gelmesin uykularıma.

Scott Pilgrim vs. the World

2010-12-18T07:45:00.004+02:00

- Sanırım üzgünüm.

- Üzgün müsün? Biraz önce erkek arkadaşıma o kadar sert kafa attın ki herif patladı.

- Sen de kalbimi kıçıma sokmuştun. Ödeştik bence.

Jeneriğiyle, kurgusuyla, geçişleriyle, efektleriyle, müzikleriyle, göndermeleriyle çok komik film. Acayip iyi ve eğlenceli bir senaryosu var. Ayrıntılı bir inceleme yazısı hak ediyor. Doyamadım. En az iki kere daha izlemem lazım. Hot Fuzz sebebiyle pek ısınamamıştım Edgar Wright'a ama burada çok güzel bir iş koymuş ortaya.

Takip Edilmesi Gereken Yönetmenler

2010-12-18T07:40:00.002+02:00

Gelecekte bunları izleyeceğiz!

The Tourist

2010-12-18T07:38:00.002+02:00

"Ama ben sana aşık oldum."

Jane Adams

2010-12-04T15:01:00.003+02:00

Bu kadının teyzem olmasını isterdim.

"Yardımcı Rollerin Başarılı Oyuncuları" gibisinden bir liste yapsam başlarda yer alırdı. O değil de, Hung devam edecek mi acaba? Etse iyi olur.

Weeds

2010-12-03T13:58:00.004+02:00

"Şüphesiz ki tanrı O'nu aktör olması için yarattı."

Sırf şu Justin Kirk insanı yüzünden izliyorum bu diziyi. Mary Louise Parker çok güzel ama kütük gibi oynuyor burada. Justin Kirk görünsün de iki çift laf etsin de ortam şenlensin diye bekleyip duruyorum. Kafası dumanlı ve deli dolu karakterini ölçülü bir abartıyla canlandırıyor. Ani kahkaha patlamalarına sebebiyet veren mimikleri var bir de. Shane'in aldığı şikayet üzerine okula gidip müdürle konuştuğu bir sahne var mesela. Müdür söylediği bir şeyle köşeye sıkıştırıyor Andy'yi. Andy bir an için gülümseyip tekrar ciddileşiyor. Sonra da sandalyesini birazcık öne doğru çekip konuşmaya başlıyor. Müdürü öyle bir oltaya alıyor ki odadan çıktığında onun önemli bir sırrını paylaşmış oluyor. Bir de ikinci sezonda imalathane haline getirmek için aldıkları evin bulunduğu mahalleye baskın yapıldığında kapıyı açıp yanıp sönen sirenleri gördüğünde attığı bir çığlık vardı. Önce sakin, sonra telaşlı bir çığlık, sonra yine sakin, sonra telaşlı bir biçimde ana ağacı saklama girişimleri.

İki sezon boyunca en sevdiğim şeylerden birisi de yıllar önce, adını hatırlayamadığım bir filmde karşılıklı oynadıklarını gördüğüm Mary Louise Parker ile Martin Donovon'ı burada da karşılıklı oynarken görmek. Böyle bir durum oldu mu nedensizce seviniyorum. İkisi de sevdiğim oyuncular olduğu için sanırım. Brad Pitt - Cate Blanchett ikilisi aynı heyecanı yaratmıyor ama. Cate'i de severim ayrıca.

Bu arada Justin ile Mary Angels in America'da da oynuyorlardı ama karşılıklı rolleri olup olmadığını hatırlamıyorum. Sırf Justin Kirk yüzünden Angels in America'yı da izleyeceğim. Cnbc-e'de ilk yayınlandığı dönem birkaç bölüm izlemiş fakat sonunu getirememiştim diye hatırlıyorum.

Justin Kirk takip edilesi bir aktör bana kalırsa. Genel olarak ciddi işlerde yer almamış gibi görünse de yakın veya uzak gelecekte patlama yapacaktır. Olmadı, yönetmen olduğum zaman paralı bir yapımcı bulup Justin için kısa ama etkileyici bir rol yazarak Türkiye'ye getirtirim kendisini.

Yaylalar Yaylalar

2010-12-01T02:28:00.008+02:00

Açıköğretime kayıt yaptırıp askerliği tecil ettirme işlemlerim Pazartesi başlayıp yorucu bir süreçten sonra Perşembe sona erdiğinde "göte gelmek" deyimini bizzat deneyimlemiş olduğumu fark ettim. Çünkü ordu tarafından mahkemeye verilmiş ve Ocak'ta "yaylalar yaylalar" diyecek olan bir gençtim. Planladığım bu değildi. En azından bu kadar çabuk olmasını beklemiyordum. Dediğim gibi göte geldim. Ayrıca, sanki ısınılacak bir şeyi varmış gibi daha gitmeden soğudum askerlikten.

Bahtsız bedevinin kaderini defalarca yaşamış birisi olarak Charlie Brown'la aramdaki benzerlikleri düşünürken, "askerlik" deyince aklıma gelen abartılı şeylerden alamıyorum kendimi. Ağaca selam vermek ya da tuvalet temizlemek gibi şeyler değil kastettiğim. Savaş çıkacağını ve ön cephelerde yer alacağımı düşünmeye başladım. Savaş çıkacak ve ateş böceği parlaklığında kurşunlar geçecek etrafımdan. Durduğum yere boylu boyunca uzanmış öpemediğim belleri ve dudakları düşünürken vücudumdaki delikler artmış olacak ve o deliklerden kanlar akarken vücudum uyarı verecek. Ama herkes kendi canının derdinde olduğu için kimse beni iplemeyecek. Beni o şartlar altına sürükleyen kişilere, ülkeme, orduya küfürler sıralarken bayıldığım zamankine benzer bir karartı kaplayacak evreni. Fade out olacak son cümlem. Sonra jenerik bile akmadan film bitecek. Sonra birileri çıkıp içinde "şehit kanı", "memleket meselesi", "bayrak", "canım ülkem" etiketleri bulunan cümleler sıralayacak. Halbuki ben göt ayağına gitmiş olacağım.

Abartı belki ama düşünmeden edemiyor insan. Belki de kafamdakinin tam tersi bir ortama düşerim. Belki diplomamda yazan sıfat iki yıl sonra -ilk ve büyük ihtimalle son defa- bir işe yarar da güzel bir yere koyarlar beni.

O değil de döndüğümde -dönebilirsem tabii ki- bir Ron Kovic, bir Tim O'Brien, bir Anthony Swofford olabilir miyim, merak ediyorum. Yükseklerden uçuyorum bu aralar...

Son olarak; şöyle bir şeye vaktim kalacaksa pek memnun olacağım!

Etgar Keret Söyleşimiz

2010-12-01T02:21:00.003+02:00

"Çünkü 'kendin olmak' söz konusu olduğunda dünya şampiyonu sensin zaten."

Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1

2010-12-01T02:14:00.002+02:00

Yapımcılara, senariste ve yönetmene kafa atma isteği uyandıran bir film.

İsim Verip Rencide Etmek İstiyorum

2010-11-21T00:04:00.003+02:00

Bu arkadaşa The Strokes şarkıları gönderdim. Beğenmeyip, mırın kırın etti.

Sıra gözetmeksizin en sevdiğim altı The Strokes şarkısı;

I'll Try Anything Once

You Only Live Once

Is This It

Someday

Ize of the World

Automatic

Bu arada The Strokes'tan dört yıl sonra yeni bir albüm geliyormuş. Julian'ın twitter'dan yaptığı açıklamaya göre albüm birkaç ay sonra piyasaya sürülecekmiş.

Eczacı Kız

2010-11-19T18:35:00.007+02:00

Gideceğim üç tane nöbetçi eczane vardı. Doğal olarak ilk önce bize en yakın olanına gittim. Kalabalıktı ama tezgahın arkasında on kişi falan vardı, çok beklemedim onun için. Benimle ilgilenen arkadaş o on kişi arasında bir yerlere kayboldu. Geri geldiğinde istediğim ilacın ellerinde bulunmadığını söyledi.

İkinci eczanede yirmi metre kuyruk vardı ve içeride sadece üç kişi çalışıyordu. Bir saat sonra sıra bana geldiğinde istediğim ilacın ellerinde olmadığını söylediler. "Yarın getirtebiliriz ancak" dediler. Boynumu büküp çıktım dükkandan.

Üçüncü eczanede de kuyruk dükkandan taşıyordu ama çabuk ilerliyordu. Beş kişi vardı kasanın arkasında. Yarım saat geçtikten sonra ancak girebilmiştim dükkanın içine. Saç bakım ürünlerinin bulunduğu büyükçe bir rafın yanında dikilirken çalışanları seyrediyordum. Uzun boylu, kumral bir hatun dikkatimi çekti. Aslında ilk dikkatimi çeken göğüsleriydi. Turkuaz bir tişörtün altında gizleniyorlardı. Kız bir o yana bir bu yana gidip raflardan ilaçları alıp makinaya okutuyordu. Birkaç kişinin işini halledince arkasındaki rafa yaslanıp dinlenmeye başladı. Kuyrukta bekleyenlere baktı. Gözleri kuyrukta bekleyenleri tararken benim üzerimden de geçti. Biraz sonra doğrulup bir iki adım öne geldi. Benim olduğum tarafa doğru bakmaya başladı. Gözümü kırpmadan bakıyordum. Öyle güzel, öyle sabit baktı ki çok önemli bir şey söyleyeceğini anladım. O ağzını açınca benim de ağzım açıldı ve bekleyişimi sonlandıracak sözcükler döküldü: "Paralı ilaç alacak olanlar varsa böyle gelebilirler!" dedi. Elimi kaldırıp "Benim!" dedim. "Ben paralı alacağım!" Ve kalabalığı yararak kıza doğru yaklaştım. Uzatacağım şeyi almak için elini uzatmış beklerken dudaklarını kemiriyordu. İlaç kutusunu verip bir kutu istediğimi söyledim. Kutuya bakıp yüzünü raflara, sırtını bana döndü. Bir sağa bir sola gitti geldi. Bakınıp durdu ama bulamadı. Sonra arkadaşlarından birisine sordu. Çocuk ilacın nerede olduğunu gösterdi ama boyu kısa olduğu için yetişmesi zordu. Fakat kızın boyu uzundu. Alt rafın kenarına basıp iyice yükseldi ve sağ eliyle ilaca uzandı. O an sırtı beş parmak kadar açıldı ve pantolondan taşan kalın beli göründü. İşte o zaman o kız o ilacı saatlerce bulamasın ama aynı pozisyonda saatlerce aramaya devam etsin ve beli de hep öyle açık kalsın istedim. Sadece birkaç saniye boyunca seyrebildiğim o görüntü karşısında aklımdan bunlar geçti ve boğazıma düğümlenen şeyler yüzünden gözlerim yaşardı. Para üstünü alırken burnumu çekip kolaylıklar diledikten sonra kalabalığı yararak dükkandan çıktım.

Yirmi üç yaşına girmeme çok az kaldı ve zoruma giden bazı şeyler var. Eczanedeki o kızın ya da hoşlandığım herhangi bir kızın belini öpememek de bunlardan birisi.

Restless

2010-11-14T23:38:00.005+02:00

Etgar Keret'le yaptığım söyleşiden sonra bir boşluğa düşmüştüm. Sanki o güne kadar o söyleşi için yaşamışım da gerçekleştikten sonra hayatımın da bir anlamı kalmamış gibi. Bu akşam imdb'de takılırlen sevdiğim yönetmenlerin neler yaptıklarına baktığımda Restless'ı görünce heyecanlandım. Etgar Keret söyleşisinden bu yana beni heyecanlandıran en önemli şey bu haberdi. Post prodüksyon aşamasındaymış film. 2011 yılının ilk aylarında izleyebileceğiz. Başrollerde Mia Wasikowska ile Henry Hopper varmış. Ölümcül bir hastalığa yakalanan genç bir kızla tuhaf bir çocuğun ilişkisi hakkındaymış film. Kariyeri boyunca ağırlıklı olarak gençlerin sorunlu dünyalarına odaklanan Gus Van Sant yine bildiği sularda.

L'illusionniste

2010-11-06T12:32:00.002+02:00

"Sihir diye bir şey yoktur."

Meduzot # 2

2010-11-04T02:13:00.002+02:00

şişenin içinde bir gemi, ne toz tutar ne de yüzebilir
camda süzülüşü izlenir zevkle
kimse sığamaz içine
kim bilir gider nereye
dışarıdaki rüzgar işlemez yelkenlere
yelkeni bile yok aslında
bir kızak, bir kumaş
ve onların altında da denizanaları
dört yanı su ama dudakları kupkuru
gözbebeklerinden içiyor deniz suyunu
hiç kapanmayacak onlar
ölse kimse fark etmeyecek
kayalara çarpmayacak
öyle uzun kalacak ve gururlu

eğer giderken onu öpmediysen
sevgilim
eğer yapabilirsen
döndüğünde öp beni

Bir Garip Rüya # 25

2010-10-29T12:36:00.003+03:00

En İyi Uyarlama Senaryo ödülünü takdim etmem için elime bir zarf tutuşturup beni sahneye yolladılar. Takım elbise içinde, dik durmaya özen göstererek ağır ağır yürüyüp kürsünün önüne geldim. Zarfı açınca kendi adımla karşılaştım ve birkaç saniye nefes almadan durdum. Önce seyircilere sonra da sahne arkasındakilere baktım şaşkınlıkla. Tekrar zarfa baktım ve gerçekten kendi adım yazıyordu. Okudum ve bir alkış koptu. Ödülü vermek için üzerime doğru geldikleri sırada zarfı ceketimin cebine koydum. Ödülü aldım ve kısa bir konuşma yaptım.

Tören sonrasında bir kadın yanıma gelip tebrik etti beni. Sonra da roman üzerinde yaptığım değişikliklerin nedenini sordu. Sitem eder gibiydi birazcık. Bir senarist olarak inisiyatif kullanarak dramaturjiyi güçlendirecek başka şeyler eklemek istediğimi söyledim, "Ve yaptım da" dedim. Bazı sahnelerle alakalı çıkarımlarda bulundu. İzleme sürecinin kişiye has olduğunu ama o sahneyi aslında onun okuduğu amaçla yazmadığımı söyledim. Anlatmak istediğim şeyin daha başka bir şey olduğunu açıkladım.

Konuşurken farkında olmadan kokteyle sürüklemişti kadın beni. Bir içki ısmarlamak istediğini söyledi. "İstemiyorum" dedim ve iyi geceler dileyerek binayı terk ettim. Binanın önündeki görevlilerden birisi "Aracınızı getireyim mi?" diye sordu. Arabamın olmadığını söyledim. Elimde ödülümle yürüye yürüye uzaklaştım ve Taksim meydanda olduğumu fark ettim. Yoldan geçen birisine saati sordum. O saatte bizim oraya otobüs yoktu. Bari metroyla Mecidiyeköy'e geçeyim de oradan metrobüse binerim dedim. Fakat metro da kapalıydı. Ben de Mecidiyeköy'e kadar yürüdüm. Oradan da metrobüse binip eve geldim. Evdeki herkes uyuduğu için dış kapıyı yavaşça kapattım. Ayakkabılarımı çıkartmadan önce ödülüme sarılıp ağladım.

The Social Network

2010-10-29T11:31:00.002+03:00

Senin yanında durmayı seviyorum. Kendimi güçlü hissettiriyor.

Magnolia

2010-10-29T11:27:00.002+03:00

Çocuklarla melekleri karıştırmak hata değildir!

Ghost in the Shell

2010-10-16T13:14:00.003+03:00

0 ile 1'ın mantığını anlamamış ve daha format atmayı bile bilmiyorken çok ağır geldi bu film bana.

Bir Garip Rüya # 45

2010-10-16T12:53:00.002+03:00

Gece. Uzaklardan bir Erol Evgin şarkısı duyuluyor. Havadayım ve bir şey beni bir şey beni sürüklüyor. O kadar yüksekteyim ki uçaklar geçiyor etrafımdan. Ben böyle sürüklenmeye devam ederken gündüz oluyor ve daha alçakla buluyorum bu sefer kendimi. Stadyum olduğunu tahmin ettiğim bir yapının kenarından geçiyorum. Müzik sesi geliyor çok yakından ama havalanınca stadyumun boş olduğunu görüyorum. Havalanmaya devam ederken acayip bir yerde buluyorum kendimi. Tanımadığım bir sürü insanla birlikte oldukça yüksek kule gibi bir yere tırmanıyorum. Merdivenlerin olması gereken yerlerde tahtalar var ve merdiven şeklinde değiller. Yaklaşık kırk beş derecelik bir açıyla sabitlenmişler ve kaymamak için yavaş ve dikkatli olmamız gerekiyor. Tırmandığımız şeyin ortası boş olduğu için sürekli kenarından gidiyoruz. Düşme tehlikemiz var ama nedense hiç korkmuyorum. Arada bir kayanlar oluyor ama hem önden hem de arkadan destekleyerek kaldırıyorlar adamları. Kimse düşmüyor tırmanana kadar. Sonunda en tepeye çıkıyoruz. Burada tahtalar düz olduğu için durmakta zorluk çekmiyoruz. Ilık bir rüzgar esiyor. Etrafıma bakınca kuleler falan görüyorum. Kimisi tamamlanmış, kimisi inşaat halinde. Güneş ufukta batmak üzere. Bulutlar var tek tük. Arkalardan birisi "Öleceğiz" diyor. Kimse bir şey söylemiyor. Öylece bekliyoruz. Sonra birden tahtalar yok oluyor ve düşmeye başlıyoruz. Ağır çekimde düşüyorum. Sanki aşağıdan bir rüzgar vuruyor da o beni yavaşlatıyor gibi. "Ölmek istemiyorum" diyerek ağlamaya başlıyorum. İnşaat halindeki kulelerden birisine bakıyorum. Katları geçtikçe güneş bir görünüp bir kayboluyor. "Ne kadar da güzel" diyorum. "Bulutlar da çok güzel." Hızım artıyor ve oldukça yumuşak bir şeyin üzerine düşüyorum. Bunun devasa bir balon ya da pamuk şeker olduğunu düşünüyorum. Daha da çok ağlamaya başlıyorum bu sefer. Birisi kulağıma doğru eğiliyor. Sıcak nefesini ensemde hissediyorum. "Ölmedin, korkma" diyor. "Tamam" diyorum.

Bu da Böyle Bir Anımdır # 58

2010-10-14T18:02:00.004+03:00

Facebook'da kan arandığına dair bir duyuru görmüştüm. Duyuruyu yapan sevdiğim, saydığım bir abiydi. Kan grubumun uyduğunu söyleyip gitmek istediğimi belirttim. Hemen aradı beni. Tam olarak nereye gideceğimi söyledi. Atladım otobüse, gittim hastaneye. Bana söylenilen bölümü arayıp buldum. Kan vermeye geldiğimi söyledim bir görevliye. Burada kan verilmediğini, kan vermek istiyorsam kan bankasına gitmem gerektiğini, onun da geldiğim yolun başında olduğunu söyledi. Kendimi şaşırtan bir ısrarla beni buraya yönlendirdiklerini, kan bankasına değil, tam da buraya, bu bölüme yönlendirdiklerini iddia ettim. Kan verilecek hastanın adını da söyledim. Yanlış gelmiş olabileceğimi söyledi. Kesinlikle doğru yere geldiğimi söyledim. Hızır idi, Yunus idi derken adam beni postalamayı başardı. Gönderildiğim bölümde birbirinden güzel iki görevliyle karşılaştım ve kan vermeye geldiğimi söyledim. Hastanın adını da belirttim. Kendisinin neden kana ihtiyacı olduğunu sordular. Ne diyeceğimi bilemedim. Biraz bakıştıktan sonra bana şu şu isimli hastanın kana ihtiyacının olduğunun bildirildiğini söyledim. Yattığı bölümü de söyledim. "Radyodan falan mı öğrendiniz?" dedi. "Facebook'tan" dedim. Nereden geldiğimi sordu, söyledim. Elini gerdanına koyup gülümsedi. "Sizin gibi yardımsever insanlar..." diye başlayan uzun bir cümle kurdu. Utandığım için gözlerimi kaçırıp kafamı, ensemi falan kaşıdım. Kan vermem için ne yapmam gerektiğini sordum. Kan bankasına gitmemi söyledi ve nasıl gideceğimi tarif etti ama anlamadım. Bir daha tarif etti, yine anlamadım. Sonunda yolun yarısını benimle yürümeye karar verdi. "Siz kan vermek için taa nerelerden gelmişsiniz. Ben de bu yolun yarısını sizinle yürürüm" falan dedi ve yürüdü.

Kan bankasına girip vezneye ne için geldiğimi söyledim. Bana bir form verip doldurmamı ve kim adına kan vereceğimi sağ üst köşeye yazmamı söylediler. Denileni yaptım ve beklemeye başladım. Sonunda içeriden adımı seslendiler. Bir heyecanla gittim ve sedyeye uzandım. Temiz yüzlü, kıvırcık saçlı, gözlüklü, uzun boylu, hafiften etine dolgun güzel bir hemşire abla ilgilendi benimle. Damarıma saplayacağı iğneyi görünce gözlerim pörtledi ve onun nasıl bir şey olduğunu sordum. Annelerimizin örgü ördüğü tığlardan bilmemkaç numaralısıyla aynı kalınlıkta olduğunu söyledi. İğneden korktuğum için başımı diğer tarafa çevirdim. Kolmu tutup iğneyi bastırdı. "Kaçma ulan" dedi. "Buradayım" dedim gülümseyerek. "Hayır, damarın geri kaçtı da ona söyledim. Ama benden kaçamaz" dedi. Farkında olmadan iğneyi damarıma saplamış ve kanımı akıtmaya başlamıştı. Birkaç kere yumruğumu sıkıp bırakmamı söyledi. Sağ tarafıma hiç bakmadan uzandım ve diğer kan verenleri, ortalıkta dolaşan hemşire ablaları falan seyrettim. O beyaz elbiselerinin altından rahatlıkla belli olan iç çamaşırlarının hatlarını inceledim.

İkinci kan verişimdi bu. İlk kan verdiğim zaman bayılacak gibi olmuştum. Aç olduğum için öyle olduğunu düşünmüştük. Ümit yanımdaydı ve kan bankasının çalışanlarından birisi de kendisiydi. Beni bir sedyeye yatırarak bir şey koklatmışlardı. Başım dönmüş, gözlerim de kararmıştı ama bayılmamıştım. Yarım saat falan kaldırmamışlardı beni sedyeden. Trt'de Gökteki Kale vardı, onu seyretmiştim.

Benimle ilgilenen hemşire abla yanıma gelip iyi olup olmadığımı sordu. İyi olduğumu söyledim. Birisinin bayıldığına dair söylentiler gelince fırladı gitti hemşire abla. Dalyan gibi bir abiyi kollarından bacaklarından tutarak getirdiler ve yatırdılar bir sedyeye. Hemşire abla bayılan abiyi tokatlayarak ayılttı ve bir parça pamuğa döktüğü mavi bir sıvıyı burnuna dayayarak "Burnunun direği kırılana kadar çek bunu!" dedi. Çok komiğime gitti bu durum. İçten içe kıs kıs güldüm bu abiye. Bundan sonra bir iki bayılan, kusan falan oldu. Bir yerden sonra aynısı benim de başıma gelir mi falan diye düşündüm ama pek ihtimal vermedim. Sabah iyi kahvaltı etmiştim çünkü. İyi yediğime göre bana bir şey olmaz diye düşünüyordum.

Kan alma işlemi bitince on beş dakika kadar yatırdılar beni. Sonunda kendimi iyi hissettiğime karar vererek kalktım sedyeden. Geçmiş olsun dilediler, meyve suyu ve bant vererek yolladılar beni. Kan bankasından çıkıp bir köşeye oturdum ve meyve suyunu içmeye başladım. Diğer yandan kolumu büküp damarımın üzerindeki pamuğu sıkıştırmaya devam ediyordum. Bir ara dayanamayıp pamuğu bir kaldırayım dedim. Pamuğu kaldırır kaldırmaz damarımdan kan fışkırdı. "Ananı bacını!" diyerek hemen pamuğu üzerine koydum ve tüm gücümle bastırmaya devam ettim. Ama fena heyecanlanmıştım. Ağzım dilim kurumaya başlamıştı. Meyve suyunu içiyordum ama pek faydası olmuyordu. Kulaklarım çınlamaya ve görüşüm buğulanmaya başlamıştı. Üç kişi vardı yanımda. Başımın döndüğünü söyledim ve "Beni içeriye götürebilir misiniz?" dedim. Otuz metre bile yoktu kan bankasıyla aramızda. Abilerden birisi sigarasını atıp arkama geçti hemen. Omuzlarımdan tuttu beni. Birisi de yanıma geçip koluma girdi. Hızlıca yürümeye başladım. Çünkü bayılacağımı anlamıştım. Kulaklarım çınlıyordu ve görüş açım kenarlarından ortalara doğru grileşiyordu. O griliği de bir karartı takip ediyordu. Kan bankasının koridoruna girmiş ve kapıya doğru ilerlerken iyice hızlandım ben. Beni omuzlarımdan tutan arkamdaki abi acele etmememi söylüyordu ama sesi çok derinlerden geliyordu, fısıldıyordu sanki. Kan verdiğimiz odanın kapısıyla aramda iki üç metre varken görüş açım tamamen karardı ve film koptu benim.

"Benimle kal. Benimle kal" diyen bir kadın sesi duyuyordum çok uzaklardan. Ses durmadan tekrarlandı ve desibeli artarak devam etti. Gözlerimi açtığımda bir el tokatlıyordu yanaklarımı. İlk gördüğüm gülümseyeren bir erkek suratı oldu. Beni taşıyanlardan birisiydi sanırım. Ben de ona gülümsedim. Sonra hemşire abla burnuma ıslak bir pamuk dayayarak "Burnunu direği kırılana kadar çek!" dedi. Denileni yaptım. Burnum, genizim, gözlerim, her yerim yandı. Yüzümü buruşturdum. İyice ayılmak için birkaç kere daha çektim. Başımda bulunanlara çok teşekkür ettim. Gülümseyerek "Dikkat et" kendine dedikten sonra gittiler. Ben de on, on beş dakika kadar daha yattıktan sonra kalktım gittim. Fenalaşmaya başladığım yere tekrar oturdum. Beş dakika geçmesine rağmen bir şey olmayınca tekrar bayılmayacağımı anladım. Ama bayılmak hoşuma gitti. Ayılınca çok derin bir uykudan uyanmış gibi oluyorsunuz. Baygın kalınca kötü bir şey oluyor mu bilmiyorum ama eğer olmuyorsa beni bayıltıp öylece bırakmalarını isterdim. Deliksiz ve çok güzel uyurdum böylece.

!

2010-10-14T17:49:00.002+03:00

Çok değil, bir saat önce falan karo taşlı kaldırımlardan birisinde yürürken yerinden oynamış taşlardan birisine bastım. "Vıcık" sesinin ardından sağ bacağımda bir ıslaklık hissettim. Başımı eğip bakınca sağ bacağımın kasığıma kadar ıslandığını ve çamura bulandığını gördüm. Şaştım kaldım ve bunun nasıl mümkün olduğunu çok merak ettim. Birkaç adım geriye gidip taşları yokladım ve yerinden oynamış o taşı buldum. Tekrar bastım ve çıkan vıcık sesinin ardından taşların arasından sulu çamur fışkırdı ve sağ bacağım tekrar sulu çamura bulandı. Hayret ettim. Taşa yine bastım, yine aynısı oldu. Dudaklarımı büzdüm, "Vay be!" dedim. Yürüdüm gittim sonra.

Yeşilçam Filmlerinin Vazgeçilmezi

2010-10-13T11:35:00.006+03:00

Yeşilçam filmlerinde komşunun tavuğunun esas oğlana kaz gibi görünmesi beni uyuz ediyor. Geçen gün Flash Tv'de Sarmaşık Gülleri'ni izlerken fark ettim bunu. Aşk romanlarının ünlü yazarı Necip Zart satın aldığı köşkün kızına karşı bazı duygular besliyordu ama bunun acımakla alakalı olduğunu anlıyorduk sonra. Sırf acıdığı ve onu tedavi görmekte olduğu hastaneden çıkarmak için evleniyordu. Evlendikleri gece ayrı bir yatağa geçip durumu açıklıyordu. Gönlü yoktu kızda, sırf acıdığı içindi her şey.

İlerleyen sahnelerde Necip Kunt (buydu adı, şimdi hatırladım) yeni romanını tamamlamak için Abant Gölü civarında bir yere gidiyordu. Orada çok güzel bir hatunla karşılaşıyordu. Ama hatunun evlendiği kadın olduğundan habersizdi! Böyle de öküz bir adamdı işte Necip Kunt. Evlendiği kadını tanıyamıyordu. Oysa saçı başı, konuşması neredeyse aynıydı. Tek değişiklik üzerindeki tulumun yerinde başka bir yekpare elbisenin bulunmasıydı. Kezban değildi ki bu, Paris'e gidip, değişip gelsin. Evlenip yüzüne bakmadığı kadının peşinde maymun oluyordu bu sefer adam. İşte bu yavşaklık da sinir ediyor beni.

Canım sıkıldı, devamını izlemedim filmin. Uyuz oldum Necip Kunt'a. Sonunda bir araya gelmeleri bir şeyi değiştirmez. Baştan duygularıyla oynamayacaktı kızın! Ama Hülya Koçyiğit çok güzeldi filmde. Küt saçları vardı, kabarıktılar böyle. Masumluğundan geliyordu biraz da güzelliği.

Klişelerden söz açılmışken; dizilerde akşam vakti kapı çalındığında şaşırmasınlar ve "Kim acaba bu saatte?" falan demesin karakterler!

The Exploding Girl

2010-10-09T17:10:00.004+03:00

Filmin çok iyi bir rejisi var ama senaryosu o kadar tırt ki daha iyi bir şey izleyemediği için üzülüyor insan. Film boyunca iki yakın arkadaşın sevgili olmalarını bekleyip duruyoruz ama senaryonun ilgilendiği başka şeyler yüzünden bir türlü istenilen kıvama gelmiyor karakterler. Ivy, kendisinden uzaklaşan erkek arkadaşıyla iletişime geçmek için sürekli telefon edip duruyor. Al ise Ivy'ye duygularını açıklayabilmek için hayali bir karakter üzerinden taktikler izliyor. Geri planda bunlar varken karakterlerimiz partilere gidiyor, orada burada geziyor, kütüphanelerde takılıyor, güvercin falan uçuruyorlar. Onca eften püften sahneden sonra karakterlerin el ele tutuşmaları da saçma geliyor haliyle. Buna zemin hazırlayan şeyin ne olduğunu pek bilemiyoruz çünkü.

Neye hizmet ettiği belli olmayan bir sürü sahnesi var filmin. Yetmiş dakikada yaptığını on beş dakikada da yapabilirmiş aslında yönetmen. Ve o haliyle çok daha iyi olurdu kesin.

Her şeye rağmen, sırf neredeyse kusursuz diyebileceğim yönetimi yüzünden bir yere not etmek lazım Bradley Rust Grey ismini. İleride dikkat çekici ve çok daha önemli işler yapacaktır bana kalırsa.

Soğuk vs. ddarko

2010-10-08T20:07:00.003+03:00

Soğuğu sevmiyorum. Oldum olası sevemedim. Ayaklarımı ısıtmakta güçlük çekiyorum; hoşuma gitmiyor bu durum. Kulaklarım da çok üşüyor. Geçen gün dayanamayıp bere taktım kafama, evin içindeyken hem de. Koca evde mülteci gibiyim. Yazın mecburiyetten dolayı bu boş odaya geldim. Serindi, güzeldi, sorun yoktu. Şimdi kış geldi. Isıtması yok bu odanın. Kuşburnuyla, çayla, kahveyle içimi ısıtıyorum ama kalın çoraplar ve terliklerin ayaklara pek faydası olmuyor. Sobalı odadaydım iki saattir. Flash Tv'de Sarmaşık Gülleri vardı, onu izledim. Orada geçirdiğim iki saatte bile ısınmadı lan ayaklarım. Şimdi soğuğu hissediyor olmanın getirdiği bir uyuşukluk yaşıyorlar. Buz kaplıyor sanki damarlarım, öyle garip bir his. Sevmiyorum!

Gökten yavaşça düşen kar tanelerinin altında kışı seven birileriyle vakit geçirmeye katlanabilirim, ama bu soğuk beni öldürebilir. Soğukta ölmeyi istemezdim. Soğukta doğmuşum, belki de ondan bu kadar nefret ediyorumdur. Ben doğduğumda çok pis kış varmış İstanbul'da. Taksiler falan girmiyormuş ara sokaklara. Ana caddeye kadar yürümek zorunda kalmışlar. Dizlerine kadar geliyormuş kar. Ben karı bir tek okulların tatil olmasına neden olduğu için seviyordum. Şimdi okul da yok.

Dışarı çıkıp iki tur atasım vardı bugün. Yağmur yağıyor diye onu da yapmadım. Avrasya Maratonu Halk Koşusu günü de yağsa ya yağmur. O zaman güzel olurdu bak. Zevkli olurdu. Şıpır şıpır koştururdum yağmurda. Çok havalı ve seksi hissederdim kendimi. Hatta kırmızı yağmurluğumu giymiş olurdum. Evet, evet! O yağmurluğu giymeliyim! Canlı hissettirir kendimi, hareket verir bana. Diğer yandan hava yağmurlu olduğu için koşuya katılmak istemeyenler olur belki. Bu da rakiplerimin sayısını azaltır. Ödül ne kadar acaba? Hala bakmadım. İyi bir miktar değilse hiç yormayayım kendimi. Dereceye girer ve para ödülü falan kazanırsam çiğköfte dürümcüye gideceğim. Normalde gidemiyorum sanki. Bu konuda çok saçma bir istek var içimde. Bir yerden elime yüklü miktarda para geçerse ne yapacağımı düşünüyorum ve aklıma ilk olarak çiğköfteci geliyor. Üç beş tane (iki dört tane değil) dürüm sardırmışım böyle, iki de büyük ayran söylemişim, yumuluyorum onlara. Bir yerden bir miras falan kalsa yapacağım ilk şey bu olacak sanki.

Renkli bir rüzgar gülü alıp penceremin dış tarafına asacağım. Bir de, bana fotoğraf makinesi alınması için ne gerekiyorsa yapacağım! Hayatındaki monotonluktan bıkmış birisiyle ilgili bir öykü yazacağım. Adı Meli olacak. Hatta kendisi bir koyun da olabilir. Çiftliğinden kaçmış bir koyun.

Run ddarko Run

2010-10-07T10:00:00.002+03:00

"İnsan sıkılınca ne yapar?" sorusunun cevaplarından birisi olabilirim.

Dün epey uzun bir yürüyüş yapmak zorunda kaldım. Dönüş yolunda da sıradan bir stand gördüm. Bir şey için kayıt yaptıkları yazıyordu. Yanlarına gidip ne kaydı yaptıklarını sordum. Avrasya Maratonu Halk Koşusu için kayıt yapıyorlarmış. Bir form istedim kendilerinden. Verdiler, oracıkta doldurdum hemen. Dört tane ufak çengelli iğneyle bir de göğüs numarası verdiler. "Koşu sonunda da tişört ile madalya vereceğiz" dediler ama ben bunlarla yetinecek birisi miyim? Tabii ki değilim! Hedefim derece yapmak! Ödül verilip verilmeyeceğini bilmeden "Derece alanlara para ödülü var mı?" diye sordum. Varmış ama bilmiyorlarmış. Koşuya gelirken giymem gereken özel bir kıyafet olup olmadığını sordum. "Nasıl rahat hissediyorsanız öyle gelin" dediler. "En güzel pijamalarımı giyeceğim o zaman" dedim. Güldüler. Çok teşekkür edip kolaylıklar dileyerek uzaklaştım oradan.

8 kilometrelikmiş parkur. Altunizade Köprüsü'nün altında başlayıp Beşiktaş İnönü Stadı'nın önünde son buluyormuş. 17 Ekim'i bekliyorum şimdi. Koşuya günde çift idmanla hazırlanıyorum.

Bir Yurtiçi Kargo Klasiği Olarak Müşteri Memnuniyetsizliği

2010-10-06T10:28:00.003+03:00

Gecikmiş bir yazıdır.

Kargo gelecek Yurtiçi Kargo'dan. Ulaşacağını düşündüğüm günde evden çıkmıyorum. Bakkala bile gitmiyorum ama tık yok. Ertesi gün geleceğini düşünüyorum ama yine tık yok. Üçüncü günün sabahında kargoyu gönderen kişiye mail gönderiyorum. En geç iki gün öncesinden elime ulaşması gerektiğini belirterek telefonla takip ettiriyor kargoyu. Kargonun göründüğü şubeyi söylüyorlar bana. Gidip almam gerekiyormuş, üç gündür evden çıkmadığım için iyi olur, açılırım biraz falan diyorum. Gidiyorum sözü edilen şubeye. Paketin dağıtımda göründüğünü söylüyor bana görevli. "Bana buraya gelip elden teslim almam gerektiğini söylediler." "Valla dağıtımda görünüyor paket." "Eh, evde bulamayacaklar o zaman beni." "Akşamüstü bir daha gelirsiniz!"

"İyi" dedikten sonra çıkıyorum. Akşamüstü tekrar arıyorum şubeyi. "Sekiz, sekiz buçuk gibi gelin alın" diyor görevli. Yediyi beş geçe çıkıyorum evden, yürüye yürüye gidiyorum şubeye. Sekize birkaç dakika kala orada oluyorum. Bu sefer sabahkinden başka bir görevli oluyor orada. Adıma bir paket olduğunu söylüyorum. Bakıyor. İki üç dakika kadar bir şeylerle uğraşıyor bilgisayarda. "Bakıyorsunuz, değil mi?" diyorum. Baktığını söylüyor. Biraz daha baktıktan sonra paketin dağıtımda gözüktüğünü belirtiyor. "Sabah geldiğimde de dağıtımdaydı. Akşam gelip almamı söylediniz" diyorum. "Sizin paketin bulunduğu araç az önce çıktı dağıtıma" dedikten sonra telefon ediyor birisine. Konuştuğu kişiye nerede olduğunu sorup, yanıtını alınca orada beklemelerini söylüyor. Telefonu kapatınca bana dönüp "Bilmemne Petrol'ün orada sizi bekliyorlar. Gidip alabilirsiniz" diyor. Görevlinin bunu söylemesine, bu lakayıtlığa şaşırıyorum. Bilmemne Petrol'ün nerede olduğunu soruyorum. "Buradan dümdüz gidiyorsunuz, solda kalıyor. Kocaman bir tabela böyle."

Bir şey söylemeden çıkıyor, küfür ede ede gidiyorum tarif ettikleri yere. Beş dakika kadar yürüdükten sonra görüyorum Bilmemne Petrol'ü. Dağıtım arabası da hava-su bulunan yerin az ilerisinde duruyor. Yolun karşısına geçeceğim ama trafik deli gibi. Yolun durulmasını beklerken aracın hareket ettiğini görüyorum. Telaşlı bir biçimde kolumu sallıyorum arabaya doğru. Görmüyorlar. O sinirle "Hıaaa!" diye bağırıyorum durduğum yerde zıplayarak. Dağıtım arabasıyla birlikte trafikteki birkaç araba daha duruyor. Hemen geçiyorum önlerinden, dağıtım arabasına yapışıyorum. Gecikmenin sebebini soruyorum önce. "Valla biz de sizin oraya gidiyorduk şimdi" diyor ama bulundukları konum bizim mahallenin tamamen zıttı istikamette. Aldım paketi, bastım imzayı. O sinirle şubeye kadar geri yürüyüp bu gecikmenin sebebini sordum. "Paket Pazartesi gönderilmiş ama bizim elimize Salı günü geçmiş. O araçtaki arkadaşlar size gidiyordu büyük ihtimalle. Bu akşam da olmasa yarın kesin gelirdi" dedi. "Pazartesi gönderilen paketin Perşembe teslim edilmesi" diye düşündüm. Gönderilen yer Taksim. Varılacak yer Bağcılar. Teslimat 4 gün. Taksim-Bağcılar arası yürümeye kalksan beş saat sürüyor lan!

Bundan önce bir olay daha vardı. Bu sefer Gebze'den bir paket gelecekti. Gönderecek olan arkadaşa ısrarla belirttim Yurtiçi'yle göndermemesini. İtiraz ederek onlardan çok memnun olduğunu söyledi ve gönderdi. İki gün geçmesine rağmen gelmedi paket. "Gittik ama evde bulamadık" demişler. Yalanın önde gideni! Sabahtan akşama kadar bir yere çıktığım yok. Hadi ben evde değilsem benden başka üç kişi daha var evde!

Paketi gönderen arkadaş "Tüm gün evde oturuyor çocuk. Nasıl bulamuyorsunuz hayret bir şey!" diye kalaylıyor görevlileri. Sonra bir terslik daha çıkıyor, gelmiyor paket. Üç ya da dördüncü seferde geliyor. Bir haftayı falan buluyor paketin ulaşması.

Amatör Eleştirmenin Adana Altın Koza Film Festivali Günlüğü

2010-10-05T15:34:00.001+03:00

Burası doldu.

Bu da ekstra olsun.

Amatör Eleştirmenin Basın Gösterimi Maceraları # 5

2010-09-29T13:02:00.004+03:00

Gecikmiş bir yazıdır.

İlk film G-Mall'daydı. Son anda yetişebildim filme. Hemen ismimi yazdırıp salona girdim. Yazdırmasaydım da olurdu ama görevli kız elinde kağıtla bekliyordu. Gittim yanına, basın gösterimi için geldiğimi belirtip adımı söyledim. Çok teşekkür etti. Bekledim, nereden geldiğimi de soracağını sandım ama sormadı. Bakıştık biraz, sonra tekrar teşekkür etti. Nereden geldiğimi sormayacağını anlayınca arkamı dönüp yürüdüm. İzleyeceğimiz film Devil'dı.

Furkan'ı gördüm içeri girince. Ortalarda bir yerdeydi, el etti bana, hemen gittim yanına. Biz konuşurken Ömür Gedik üç koltuk yanımıza oturdu. Aramızdaki bir koltuk boştu, diğerinde yağmurluğumla kitabım vardı. Biraz sonra Ferhat Göçer geldi ve doğal olarak Ömür'ün yanındaki boş koltuğa oturdu. O oraya otururken nedense yanımdaki koltukta bulunan yağmurluğumla kitabımı alma ihtiyacı hissettim. Ben onları oradan alınca Ferhat çantasını koydu. Uyuz oldum bu duruma. "Neden aldım ki onları oradan?" falan diye söylendim durdum kendi kendime. Bu sebeple Ferhat'a uyuz oldum. Elindeki çayı ya da kahveyi içerken çıkardığı höpürtünün dolby digital surround'ı bastırmasına daha da uyuz oldum. Höpürdeterek içtikten sonra da "ııaaaoooh" diye iç geçiriyordu. Öyle böyle derken bitti film.

Yürüyerek Nişantaşı City's sinemasına gittik. Sıradaki film Charlie St. Cloud'dı. Pek bir şey bilmiyorduk film hakkında. Çok da önemli değildi zaten. İçeri girdiğimiz zaman ikramları dağıtmaya başlamışlardı. Büfenin önünden geçerken görmüştük, tabak tabak götürüyordu millet. Filmin oynayacağı üçüncü salonun oraya doğru yürürken elleri tabaklı eleştirmenler gördük. Bir köşeye geçip oturduk. Sohbet ederken oturmaktan canımız sıkıldı. Şöyle bir tur atalım derken büfenin önünden tekrar geçtik. Pek kimse yoktu. Furkan "Alalım mı?" diye sordu. Çekindiğim için "Bir tur daha atalım" dedim. Şöyle bir gittik, geldik, cesaretimizi topladık ve ikramlara doğru hareketlendik! Büfedeki birkaç kişi dışında eleştirmenlerden kimse yoktu ikramların başında. Titreyen ellerimizle tabak ve peçete aldık hemen. Tezgahın arka tarafındaki görevlilerden birisi bize baktı. Bir an için "Onlar basın gösterimine gelenler için" diyeceğini sandım ve "Ne var lan, ne var?! Biz de basın gösterimi için geldik! Ne var yani?" diye bağırasım geldi. Ama bir şey demedi görevli. Oraya ne dizmişlerse birer ikişer aldık. Çok heyecanlı olduğumuz için alıp kaçmak istedik. Sevinçten içimiz içimize sığmıyordu! Alacağımızı alıp az önce oturduğumuz yere doğru ilerledik ama yerimizi kapmışlardı. Biz de diğer koridorun oradaki masaya gidip oturduk. Yerken "Güzel şeyler varmış lan aslında. Keşke daha önceden almaya cesaret edebilseymişiz" dedik. "Sandviç güzelmiş mesela. Keşke bir tane daha alsaydım" dedim. Furkan sandviçlerden iki tane aldığını söyledi. Tabağımdaki browni gibi bir şeyi işaret ederek "Ayıp olur diye onlardan almadım" dedi. Beş dakika güldük bu duruma. Çünkü ben de ayıp olur diye sandviçlerden iki tane alamamıştım.

Salona girdiğimizde önceki filmin jeneriği bitmek üzereydi. Mehmet Açar "Hangi film oynuyordu acaba?" dedi. "Adele'nin Olağanüstü Maceraları" diyesim geldi ama çekindiğim için sustum. Ortalara bir yere geçip oturduk. Birkaç dakika sonra Ömür Gedik geldi ve yine yanımıza oturdu, bok varmış gibi. Aramızda bir koltuk boşluk vardı bu sefer. Ömür'ün öte yanında ise altı yedi koltuk falan boşluk vardı. Aramızdaki boş koltuğa yağmurluğumla kitabımı koydum. Önceki salonda sinirimi bozan hadise yüzünden onları oradan çekmek gibi bir niyetim yoktu. Ama Ferhat Ömür'ün diğer yanındaki boşlukları görmezden gelerek pat diye yanıma oturdu. Eşyalarımı kurtarmaya çalışırken kitabım yağmurluğumun arasından kaydı. Ömür'ün uyarmasına ve eliyle işaret etmesine rağmen kitabımı kenarına oturdu Ferhat. "Dur be hayvan!" diyerek bir yumruk çakasım geldi ama bire birde etkili bir adama benziyordu Ferhat. "Pardon pardon!" demekle yetindim onun için.

Filmden sonra Beşiktaş sahile kadar konuşa konuşa yürüdük Furkan'la. O otobüse bindi, ben vapura.

Güzellik Dolu Bir İletişim Aracı Olarak Mektup

2010-09-27T23:44:00.003+03:00

"Mektubun ilk kısmını okurken Pamuk Şekere Benzeyen Bulut/lar isimli bir romandan bir bölüm okur gibi hissettim. Romanında -eğer hala iddialıysan- bu temayı kullanabilirsin. Güzel olurdu.

Benden sonra ayakta kalan son kişi olan annem de yattı. Ben de yatacağım 10-15 dakikaya kadar. Unutmadan söyleyeyim, bakkaldan almış olduğum bu kağıtlar hem yeterince beyaz değil, hem de ince. İnce oldukları için tek taraflı kullandım. Fakat hem mektup gibi iletişimsel bir araç olarak kullanıldılar, hem de ödev için. Yeterince beyaz olmamak ya da ince olmak, işe yaramak için bir engel değil. Irkçı olmamalıyız.

Jeff Buckley çalıyor. Bu adamı yakışıklı bulup bulmadığımı sorduğunda hayır yanıtını almıştın. Fakat itiraf etmeliyim, hoş biri.

Son olarak, aklıma gelirsen eğer, belki özlerim seni demiştim. Buradan belirteyim, aklıma geldin bugün on kere falan, daha da geleceksin ve seni özleyeceğim."

Adana Yolcusu

2010-09-21T11:44:00.003+03:00

Dale don dale ve benzeri şarkılar çalan bir internet kafeden yazıyorum bunları. Birazdan çıkıp kırtasiyeye gidecek; defter ve not defteri alıp havaalanına geçeceğim. İlk kez uçağa bineceğim. Defalarca bahtsız bedevinin kaderini yaşamış birisi olarak, ne olur ne olmaz diye, abdest alıp da çıktım evden! Uçak falan düşerse benden bilmeyin!

Adana Altın Koza Film Festivali'nde filme boğulmak istiyorum! İçim kıpır kıpır, heyecanlıyım ve oldukça coşkulu bir haldeyim! Ünlemler gırla gidiyor, anlayın artık!

Amatör Eleştirmenin Adana Altın Koza Film Festivali Günlüğü

2010-09-15T18:36:00.002+03:00

Burası sonra dolacak.

Meduzot

2010-09-15T16:02:00.002+03:00

Etgar Keret öykülerini seven bunu da sever!

Zooey Deschanel - "Gülen Yüzü Değil Seven Kalbi Ara"

2010-09-10T08:46:00.007+03:00

500 Days of Summer'daki karakteri dolayısıyla "Erol Taş Sendromu" yaşattı bu kadın bana. İzlediğim ilk filmiydi ve o zamana kadar kendisinden haberdardım tabii ki. Fotoğraflarını görünce "Of! Ne kadar da güzel kadın!" gibi tepkiler verir, erkeksi iç geçirmelerde bulunurdum. Fakat 500 Days of Summer'dan sonra uyuz oldum bu kadına. The Good Girl'de görünce bile otomatikman yüzüm ekşidi. Halbuki eğlenceli bir karakteri canlandırıyordu. Fakat, işte, "Erol Taş Sendromu"... Etiket yapıştı bir kere.

Ne kadar güzel olursa olsun yanağını uzatsa öpmem, "Gel ddarko" dese gitmem! Kanmayın bu masumiyete! Önemli olan iç güzelliği! Önce için güzel olacak Zoo, insan olacaksın önce!

Amatör Eleştirmenin Basın Gösterimi Maceraları # 4

2010-09-10T06:21:00.005+03:00

Eleştirmenlerle aynı ortamda bulunmak pek heyecanlı olmamaya başladı artık. Bu seferlik çok az kişi olduğumuz için böyle hissetmişimdir belki, bilmiyorum.

Bu seferki gösterim Nişantaşı City's Sinemaları'ndaydı. Daha önce gitmediğim bir sinemaydı. Hatta daha önce Nişantaşı'na bile gitmemiştim! Neyse, City's Haavi'nin de dediği gibi uyuz bir sinema ama salonları iyi. Koridorları ürküttü biraz beni. Kuytuda kıstırsalar kimsenin haberi olmayacakmış gibi geldi sanki. Onun için kalabalıktan çok uzaklaşmadım. Diğerlerinin tabak tabak götürdüğü ikramlardan yine alamadım, utandığım için. Açtım bir de. Karnım gurulduyordu ama yine de alamadım işte. Aç aç izledim filmi. Fakat gün gelecek tezgaha dizdikleri o tabaklardan iki tanesini hızlıca çekip alacağım ve tek başıma yiyeceğim hepsini! Bütün cesaretimi bunu yapabilmek için harcadığımdan çaya gücüm kalmayacak. Kuru kuruya yiyeceğim onları.

Davetiyede gösterimin 13:00'da yapılacağı yazıyordu ama 13:30'a kadar bekledik. Yine davetiyede The American'ı izleyeceğimiz yazıyordu ama Le Concert'i izledik. İyi ki de izlemişiz! Çok sevdim filmi. Epey etkilendim. Salondan çıktıktan sonra tuvalete gidip elimi yüzümü yıkadım. Sonra da yavaş yavaş yürüyerek Taksim'e gittim. Ama çok yavaş yürüdüm. Acelem falan yoktu, kafamı da başka şeylerle meşgul etmek istemiyordum. Yürüdüğüm yol boyunca filmi düşündüm sadece. Sonra kendime bazı oklar yönelttim. Hepimizin ödemesi gereken kefaretleri vardır sanırım. Takıldım bu noktaya. Ama pek işime gelmediği için pek kafa patlatmak da istemedim. Fakat ödemem gereken kefaretler var, biliyorum. Yine de bazıları hiç umurumda değil. Buna rağmen "karma" denilen şeye inanan birisiyim. Ektiğimizi biçme günü gelecek yani.

Le Concert 17 Eylül'de vizyonda olacak. Büyük ihtimalle çok az salonda gösterime girecektir ama ne yapın edin izleyin mutlaka!

Bizim Evde Bayram Sabahı

2010-09-09T10:54:00.004+03:00

Çocuk, Anne'nin verdiği harçlığı önüne koyar.

Çocuk: Aslında bu para bana çok lazım ama kendimi değersiz hissettirdiğin sürece vereceğin herhangi bir şeyi istemiyorum.

Anne: Sana kendini değersiz mi hissettirdim şimdi?

Çocuk: Az önce orada oturmuş çay içerken hakkımda söylediklerin deli etti beni. Çocukluğumdan beri bunu yapıyorsun; bana kendimi değersiz hissettiriyorsun!

Anne: (Gayet sakin bir biçimde) Öylesin çünkü. Değersizsin, beş para etmezsin. Saygı denen bir şey yok sende.

Çocuk: Be orospu çocuğu! Bunları söyledikten sonra saygı mı bekliyorsun benden?

Anne: Saygısız olduğun için onları söylüyorum. Öyle olduğun için onları söylüyorum!

Çocuk: Ben de onları söylediğin için saygısızlaşıyorum aptal kadın! Çocukluğumdan beri aynı şeyleri yapıyorsun bana! Sen bilmesen de güzel şeyler yapmak için çabalayan iyi bir çocuğum ben!

Anne: Okuduğun kitaplardan annene küfür etmeyi mi öğreniyorsun?

Çocuk: Anlamıyor musun? Bak, ne diyorum sana! Bana küçüklüğümden beri kendimi değersiz hissettirmek için elinden geleni yapıyorsun. Yıllardır söylüyorum, hala aynı şeyi yapıyorsun! Onun için bu öfkem! Gözünde bir bok değilsem konuşma ulan benimle! Mecbur kalmadıkça seninle iletişim kuruyor muyum ben?

Anne: Para istemeye geliyorsun sadece, evet.

Çocuk: (Önündeki parayı fırlatır) Onu da istemiyorum lan bundan sonra!

Anne: Bir daha para istemeye gelirsen yüzüne vururum ama bu söylediklerini.

Çocuk: Yaparsın sen. Okula yirmi dört ay taksit ödedin, üç yüz kere yüzüme vurdun o parayı. Yaparsın sen.

Anne: Boşuna verdik zaten o parayı. Sözde sevdiğin işi yapacaktın, iki aydır evdesin. Babanın verdiği sürede iş bulama da gör başına gelecekleri!

Çocuk: İş arıyorum zaten! Ama sen öyle şeyler diyorsun diye ya da babam ağzıma sıçacak diye değil! Beş liralık bir dergi için bile çene çalmak istemiyorum seninle.

Anne: (Hala'ya döner) Şuna bak. Bir tişört beğendiremedik diye yaptığı şeylere bak.

Çocuk: Ulan, tişörtle ne alakası var bunun?! Konuştuklarımızın aldığın o boktan tişörtle ne alakası var?

Anne: Beğenmedin işte.

Çocuk: Beğenmediğimi aldığın gün söyledim zaten!

Anne: E, niye söyleniyorsun o zaman?

Çocuk: Ben mi söyleniyorum lan? Konuyu buraya sen getirdin!

Anne: Ver o zaman tişörtümü bana. Para verdik herhalde ona. Giyen birisine veririm, hiç olmazsa işe yarar.

Çocuk: Vermem. Yer bezi yapacağım onu. Böyle de işe yarar.

Anne: Giymeyecek misin şimdi onu?

Çocuk: Giymeyeceğim. Diyorum ya, yer bezi yaparım.

Anne: İyi! Bayramda eski püskü şeyleri giy böyle!

Çocuk: Eh, para verseydin de yenisini alsaydım.

Anne: Niye vereyim? Çalışmıyorsun ki?

Çocuk: Sana ne lan o zaman giydiklerimden? Umurunda değilse ne diye laf yapıyorsun? Bunlar var, bunları giyiyorum! Memnunum bunları giymekten!

Bilenler Bilmeyenlere, Duyanlar Duymayanlara, Görenler Görmeyenlere

2010-09-08T20:18:00.001+03:00

Cytherea diye bir hatun var. Bu konuda başka da bir şey söylemeyeceğim!

Pamuk Şekere Benzeyen Bulut Çekme Girişimlerim

2010-09-07T11:43:00.004+03:00

Bir haftalık Kırklareli tatilim sırasında bu blogun isim babası olan olayı fotoğraflamak istedim ama havada bir parça bile bulut yoktu. Masmaviydi gökyüzü. Bandini'nin baharı beklemesi gibi ben de Eylül'ü beklemeliydim belki ama o kadar vaktim yoktu.

İstanbul'da yok öyle bulutlar. Pamuk şekere değil, küflenmiş ekmeğe benziyorlar.

Şimdilik bununla yetinelim.

Mng Kargo ve Müşteri Memnuniyeti

2010-09-07T11:31:00.004+03:00

Yurtiçi Kargo ile olan memnuniyetsizliğimi burada dile getirmiştim.

Bugün ilk defa Mng Kargo'ya gittim. Güler yüzlü bir abi karşıladı beni. Oturmuyor, ayakta duruyordu. İlk önce elimdeki paketin kaç günde ulaşacağını sordum çünkü arkadaşım yarın akşam tatile gidiyordu. Neresi olduğunu sordu, söyledim. "Yarın ulaşır" dedi. Paketin içinde de ne olduğunu sormadı. Ya da paketi kurcalamadı. Orasından burasından çekiştirmeye kalkışmadı. "Kırılacak bir şey yok, değil mi?" dedi sadece. "Yok" dedim. Adres bilgilerini aldı ve makbuz verdi. "Cep telefonunuza mesaj göndereceğiz. Herhangi bir terslik olursa yine cep telefonunuzdan ulaşırız size" dedi, gülümseyerek. Hayırlı işler ve iyi günler diledim. Teşekkür etti.

Dükkandan çıkıp yolun karşısına geçtim. Bizim burada biraz garip bir durum var. Şöyle ki Yurtiçi Kargo ile Aras Kargo yan yana, karşılarında da Mng var. Ben yolun karşısına geçerken Yurtiçi Kargo'nun şoförlerinden birisi arabaya binmek üzereydi. Kapıyı açıp şöyle bir durdu ve kafasını yola doğru çevirerek kocaman, yemyeşil ve oldukça yoğun bir balgam fırlattı yere. Bir balgama bir de adama baktım. "Ehe ehe" diye gülüp bindi arabasına.

Dokunma Arzusu

2010-09-04T12:51:00.004+03:00

"Bir şeyi taşımak, sırtlamak demekti; Üsteğmen Jimmy Cross'un Martha'ya olan aşkını tepeler ve bataklıklar boyunca sırtlaması gibi. Geçişsiz kullanıldığında yürümek anlamına gelirdi, ya da yürüyüş, fakat bunun ötesinde yükler ima ederdi.

Neredeyse hepsi fotoğraf sırtlardı. Üsteğmen Cross cüzdanında Martha'nın iki fotoğrafını taşırdı. Biri renkli, şipşak bir fotoğraftı ve Sevgiler diye imzalanmıştı, fakat o biliyordu Sevgiler sözcüğünün hangi anlamda kullanıldığını. Fotoğrafta Martha tuğla bir duvara yaslanmıştı. Gözleri gri ve doğal, dudakları aralıktı objektife bakarken. Üsteğmen Cross bazı geceler o fotoğrafı kimin çektiğini merak ederdi, çünkü Martha'nın erkek arkadaşları olduğunu biliyordu, çünkü onu seviyordu, çünkü fotoğrafı çekenin gölgesi tuğla duvarın üzerine düşmüştü. İkinci fotoğraf Mount Sebastian'ın 1968 yıllığından kesilmişti. Bir olay fotoğrafıydı -kızlar voleybol maçı- ve Martha manşet hareketiyle öne doğru uzanmıştı; avuçları tamamen odaklanmış, dili dışarıda, ifadesi samimi ve hırslı. Terli görünmüyordu. Üzerinde beyaz beden eğitimi şortu vardı. Bacakları, ona göre, kesinlikle bakire bacaklarıydı; kuru ve tüysüz. Elli kilo civarındaki bütün ağırlığı bükük sol dizine binmişti. Üsteğmen Cross o sol dize dokunduğunu hatırladı. Karanlık bir sinema salonunda Bonnie ve Clyde filmi oynuyordu ve Martha tüvit bir etek giymişti; filmin son sahnesinde dizine dokunduğunda dönüp ona üzüntü ve ciddiyetle bakınca elini geri çekmişti. Fakat o tüvit eteğe temasını ve Bonnie ile Clyde'ı öldüren yaylım ateşinin sesini hiçbir zaman unutmayacaktı; ne kadar utanç verici, ağır ve zalimce olduğunu. Yurdun kapısında ona iyi geceler öpücüğü verdiğini hatırladı. O esnada kahramanca bir şey yapmadığına hayıflanmıştı Üsteğmen. Onu kucakladığı gibi merdivenden çıkarak odasına taşımalı ve yatağına bağlayıp o sol dizi sabaha kadar okşamalıydı. Risk almalıydı. Fotoğrafa her baktığında yapmadığına hayıflandığı yeni şeyler gelirdi aklına."

Gelecek Projeler

2010-08-26T18:29:00.001+03:00

"Etgar Keret Öyküleri Gibi Kız" diye kısa film çekmek istiyorum!

Herkesin Tuttuğu Kendine

2010-08-26T13:34:00.003+03:00

Din olayı kişisel bir şey abi. Allah ile kul arasında. Olaya bok yiyen kategorisinden dahil olanlar canımı sıkıyor. Malum, Ramazan ayındayız. Oruç tutan var, tutmayan var. "Para ile imanın kimde olduğu belli olmaz" diyen var, demeyen var. Oruç tutana laf atan var, atmayan var. Oruç tutmayana laf atan var, atmayan var. "Tavuk mu yumurtadan, yumurta mı tavuktan" olayına dönüyor olay bir yerden sonra. "O kadar saat aç kalınır mı lan, kan şekeri düşer adamın, yemişim orucunu" diyen de saçmalıyor, "Oruç tutmayan kafirdir" diyen de.

Habercilik dersi aldığımdan beri haberleri izlemiyorum, ama her Ramazan olduğu gibi bunda da sokakta sigara içen ya da herhangi bir şey yiyen birilerine meydan dayağı atılmıştır bir yerlerde, muhakkak.

"Niyetli misin?" diye soruyorlar. "Niyetliyim" diyorum. Sonra "Afferin çocuğuma!" diye patpatlıyorlar omzumu. Tüm gün evdeyim (üç gündür değilim), bari oruç tutayım diyorum. Soranlar bilmiyorlar tabii. "Niyetliyim" deyince hemen kafadan bonuslar gidiyor sanki sevap hanesine. İki aydır ye-iç-yat, ye-iç-yat kilom oldu 70. Göbek oldu 300 dönüm. Belki zayıflarım umuduyla tutuyorum oruç. Belki tutmayanın da bu örneğe benzer bir durumu vardır.

Dinle imanla hiçbir zaman sıkıfıkı olamadım. Kökten dinciler bir yana, namazında niyazında olanla da hiçbir derdim olmadı şimdiye kadar. İki taraf arasında yaşıyorum zaten aile yapısı gereği. Oruç tutan da tutmayan da, namaz kılan da kılmayan da herhangi bir şey hissettirmiyor bana. Her koyun kendi bacağından asılacaksa bu tantana niye?

Madflag Olayı

2010-08-21T20:31:00.004+03:00

"madflag bağımsız bir projedir. Üstünde, dinlediği müzik grubunu, sevdiği filmi ya da kitabı taşımak isteyenlere hitap eder."

Üzerinde sevdiğiniz film karakterlerinin, müzik gruplarının, şarkıcıların, yazarların, yönetmenlerin, kitapların bulunduğu baskılı tişört olayı diye tanımlayabiliriz kabaca. Sinem Akat'ın önderliğinde yola çıkan ekip birbirinden güzel tişörtler üretmişler. Üretmeye de devam ediyorlar.

Ayrıca belli bir figür hakkında belli bir talep geldiği zaman -kendi çizgilerine de uygunsa- o figür hakkında çalışmaya başlıyorlar. Ben mesela şimdilik Donnie Darko baskılı tişörtler için adam toplamaya çalışıyorum. Şimdilik iki kişi sayılırız ama bu sayının artacağına eminim. Eğer siz de Donnie Darko baskılı tişörtler istiyorsanız ya da üretmelerini istediğiniz başka figürler varsa madflag@madflag.com adresine mail atarak talepte bulunabilirsiniz.

Resmi internet siteleri burası.

Buradan da Futuristika'dan Pınar İlkiz'in Sinem Akat ile yaptığı röportajı okuyabilirsiniz.

Ben Whishaw

2010-08-21T04:51:00.004+03:00

Kız olsam bu adama verirdim ama bu halimle de istese çok düşünmezdim herhalde!

Haklı olarak Perfume: The Story of a Murderer'daki şahane oyunculuğuyla tanınsa da Layer Cake'te küçük ama önemli bir rolü vardı. Bir de şahit olamadığımız tiyatrocu tarafı var tabii. Hamlet'i canlandıran en genç oyuncuymuş.

I'm Not There'de Arthur Rimbaud olarak birkaç kez görünüp kayboldu. The International'ı henüz izleyemedim ama ne kadar görünmüş olursa olsun kesinlikle ama kesinlikle iyi oynamıştır. Son olarak Bright Star'da izledim, gayet güzeldi. Merakla ve keyifle takip ettiğim genç kuşak aktörlerden.

Aslında bende de ufaktan bir Ben Whishaw karizması olduğunu düşünüyorum ama çevremdekiler bu konuda benimle hemfikir değiller!

Böceklerin Bizi Öldürebilme İhtimali

2010-08-21T04:35:00.004+03:00

Hakan, internetten tanışıp güzel arkadaşlık kurduğum güzel insanlardan birisi. Sanırım iki yılı aşkın süren bir tanışıklığımız var. İnternet üzerinden ne kadar enseye tokat olunabilirse o derece samimiyiz. Severiz birbirimizi, bir yamuğumuz olmaz. Küfürler bazen gırla gitse de henüz birinin kalbi dahil herhangi bir tarafı kırılmadı.

Ortak noktalarımızdan birisi de hamam böceklerine karşı olan nefretimiz. Bana bu konuda gece gece dert yanarak klişe tabirle yarılmama neden olmuştur.

"Ölümüm bu hamam böcekleri yüzünden olacak. Antenleriyle birlikte rahat 10 cm vardı abi, üzerine raid sıkarken uçmaya başladı bir de, gece gece kolbastı oynadık evde. Ne iğrenç ve tiksinç şeyler lan bunlar. Korktuğumdan değil ama inanılmaz iğrenç ve tiksinç olduklarından kaçıyorum bunlardan. Bir kutu ilacı boca ettim üzerine, bana mısın demedi, hala canlı. Çernobil'den çıkan tek canlı olduklarına şaşmamak gerek."

-Fena Halde Sansürlenmiştir-

Pushing Daisies

2010-08-19T04:26:00.006+03:00

"Seni öperdim ama bu beni öldürürdü."

Lee Pace ve Anne Friel gibi iki şirin insanın karşılıklı oynaması, birbirlerini öpen ilk kişi olmaları, temas ettikleri zaman Chuck'ın ölecek olması, dokunamadıkları halde birbirlerinden vazgeçmemeleri, öpüşebilmek için araya jelatin çekmeleri, masalsı anlatımı ve güzelim sanat yönetimi falan...

Pamuk şeker gibi, çilek reçeli gibi, vişneli dondurma gibi bir şey bu dizi. İki bölüm izleyince kafamın üzerinde hayali bir halenin olduğunu ve onun yolumu aydınlattığını falan hissediyorum. Ağzım ile kulaklarımın arasındaki mesafe azalıyor, sonra içimden dünya barışı için dua ediyorum. Elimde şekerlerle sokaklarda "şırallalallalla" diye koşturup mutluluk saçmak istiyorum. Derdi, kederi, Orhan'ı, Ferdi'yi geçiyorum, Amelie'yi, Poppy'yi seçiyorum. Yüksek düzeyde endorfin salgılıyorum. Bu dizinin böyle etkileri oluyor üzerimde. Bence hepimiz Pushing Daisies izlemeliyiz! Dünya böylece daha güzel bir yer olur!

Ayrıca Anna Friel yengemizdir bundan sonra. Yengemizdir çünkü David Thewlis gibi karizmatik bir abimizle birlikteler! Jeremy Renner'ın yirmi yıl yaşlanmış hali gibi duruyor olabilir, saçlarını yana taradığında da çirkin bir şey olabilir ama özünde karizmatiktir David Thewlis. Remus Lupin diye bir karaktere hayat vermesi bile yeterlidir benim için. Friel gibi şeker bir insanı onunla birlikte düşünmek beni rahatsız etmez. Rose Byrne'ın Get Him to the Greek'te Russell Brand ile öpüşmesi batmıştı mesela bana. Çünkü Brand itici, uyuz ve tipsiz bir adam. Uşak'ta görseler uzaylı diye taşlayacaklar herifi, haberi yok! Fakat Thewlis abi öyle değil. Canımız bizim. Bu topraklara gelsin küfür de öğretiriz ona.

Dgs Sonucu

2010-08-18T02:17:00.004+03:00

Sonuçlar nihayet açıklandı, evet. Ösym'nin sitesinde Dgs Sonuçları'nı görünce yüreğim ağzıma geldi ve açtım hemen. Kimlik numaramı girip enter tuşuna basmadan önce bu önemli ana ait bir fon müziği olsun istedim. Tahmin ettiğim sonuca uygun olarak da bunu açtım.

290 puan almıştım ve bu puan istediğim bölüme, istediğim yere yetiyordu! Anadolu Üniversitesi Sinema Televizyon bölümüne gidecektim (280 ile alıyorlar.) İlk sene ingilizce hazırlık görecektim. Zaten bunun için kendi kendime ingilizce çalışmaya falan başlamıştım. Morrisey'den First of the Gang to Die'ı sözlerine bakmadan söyler hale gelmiştim. Zee Avi'den Bitter Heart aynı şekilde. Placebo - This Picture için ise biraz daha çalışmam gerecekti. Neyse, gider gitmez, hatta okullar başlamadan bir hafta önce falan gidip iş arayacaktım. Önce Eskişehir'in yerel gazetesine gidip geçmiş deneyimlerimden bahsedecek ve çalışmak istediğimi söyleyecektim. Okul durumlarını anlatacaktım. İşe alacaklardı beni. Ders olmadığı zamanlar gazetede olacaktım. Aldığım para ucu ucuna yetecekti ama dert etmeyecektim. Evdekilerden para istemeyecektim. Hatta mecbur kalmadıkça iletişim bile kurmayacaktım. Yalnızca halamla düzenli olarak görüşecektim. Arada bir bana para göndermek isteyecekti, "hayır" demeyecek, paşa paşa kabul edecektim.

Yurtta kalacaktım. Oda arkadaşlarım benden yaşça küçük gençler olacaktı. Abi çekecektiler bana. Kitap okuduğum ya da bir şeyler yazdığım zamanlar odada gürültü yapmamaya özen göstereceklerdi. En az ikisinin diz üstü bilgisayarı olacaktı. Joystickleri de olacaktı tabii. Kendi aramızda PES turnuvaları düzenleyecektik. Zamanla kanımız kaynayacaktı birbirimize. Kısa filmlerimde oynayacaktım onları.

Hazırlıkta durumlar süper gidecekti. Verilen ödevleri zevkle yapacak, ingilizceye ilgiyle yaklaşacak ve sene sonunda yapılan sınavdan rahatlıkla geçecektim. Anlatılanı anlayacak duruma gelecek ve zorlanmadan yanıt verebilecektim. "Şunun anlamı neydi lan?" diye çok düşünmeden başlayacaktım konuşmaya. İngilizce şarkılar dinlerken "Vay anasını, adam yazmış be" gibi tepkiler verecektim.

Hazırlıktaki öğrencilere ekipman sağlamıyor olacaklardı ama ben o kadar inatçı davranacaktım ki sonunda dayanamayıp vereceklerdi. Efendi bir çocuk olduğum için de zor olmayacaktı bu. Çok teşekkür edecektim ve filmi çekmeye başlayacaktım. O zamana kadar yaptığım en iyi kısa film olacaktı. Utanmadan sıkılmadan izletebilecektim birilerine. Aslında kötü bir film olacaktı ama yine de o güne kadar yaptığım en iyi film olacaktı. Bu bana güç verecekti. Ekipmanı sağlayanlar her kimse, filmimi gördükten sonra bende iş olduğunu anlayacaklar ve ne zaman istersem uğrayabileceğimi söyleyeceklerdi.

Üst sınıfların derslerine girecek, ortam yapacaktım. Film çektikleri zaman yanlarında bulunacak, neyi nasıl yaptıklarını falan dikkatlice inceleyecektim. Yardım lazımsa yardım edecektim. Işık, mikrofon tutacak, gerekirse figüran olacaktım. İyi arkadaşlık kurduğum ve yönetmeye meraklı çocuklara kısa film senaryolarımı verecektim. Nasıl çekeceklerine de hiç karışmayacaktım.

Feridun Akyürek'i bulacak, senaryo kitabına şöyle bir göz attığımı şakayla karışık belirtecek, ortak tanıdıklarımızdan bahsedecek ve o ortak tanıdıklarımızdan en az bir tanesinin beni ne kadar sevdiğini anlatacak, daha sonra da üzerinde çalıştığım üç uzun metraj senaryonun taslaklarını gösterip fikir vermelerini isteyecektim. Beğenmeyecekti. İçten içe kızacak ama yine de verdiği direktiflere göre hareket edecektim. Sonunda senaryolar istediği kıvama gelecekti. Onları satmam için bir yapımcı arkadaşıyla görüşme ayarladığını söyleyecekti ama bu teklifi reddecek, onları satmak istemediğimi söyleyerek uzun zamandır aklımda olan iki hikaye üzerinde çalışmaya başladığımı belirtecektim. Asıl satmak istediğim senaryolar onlar olacaktı. Yapımcı arkadaşıyla o zaman da görüşme ayarlayabilirse seve seve gideceğimi söyleyecektim.

Sosyalleşmeye başladığım için içimdeki fırlama kişilik ortaya çıkacak gibi olsa da efendiliğimden bir şey kaybetmeyecek, kızların sallanan küpelerini çekmeye kalkışıp "Öpesim geliyor!" falan demeyecektim. Sakin ve efendi kişiliğim dikkatlerini çekecek, bunun mallığımı örtbas etmek için kullandığım bir kalkan olduğunu anlamayacaklar ve gizemli birisi olduğumu falan düşüneceklerdi. Aralarında "İstese ddarko'ya verir miydin?" muhabbetleri döndüreceklerdi ve beş kızdan üçü "Veririm!" diyecekti. Tiki görünümlü olanlardan bir tanesi gelip bana çıkma teklif edecek ya da ne kadar hoşlandığını belirtecek ya da içini dökecek ya da o yapılan şeye artık her ne deniliyorsa onu yapacaktı ama hoşlandığım birisi olduğunu söyleyerek kızı geri çevirmek zorunda kalacaktım. Saf ve masumane kişiliğimi onlara yem yapmayacaktım!

İşler güzel gidecekti, para sorun olmayacaktı, düzensiz beslendiğim için biraz kilo verecektim ama bunu sorun etmeyecektim. Orada çektiğim üçüncü kısa filmi festivallere göndermiş ve haber bekliyor olacaktık.

The Dodos - Fables çalmaya başlayınca enter tuşuna bastım ve sonuç karşımdaydı! 247 puan. Sıralama sırası yedi bin bilmemkaçlarda. İstediğim okula ve bölüme yetmiyor bu puan. Aslında geçiş yapabileceğim hiçbir bölüme yetmiyor! Ancak vakıf üniversitelerine yetiyor ama onlara da verecek paramız kalmadı artık. Babamın karşısına çıkıp tekrardan vakıf üniversitesine gideceğimi söylesem sigarasını yüzümde söndürür, bira ya da rakı şişesini kafamda parçalar, üstüne bir de salonun duvarında beynimi dağıtır, sonra da kendinden geçmiş vücudumu sırtlayarak mahalledeki çöp konteynırlarından birisine bırakıverir. Ya da sabaha kadar bekler, işe giderken Halkalı çöplüğüne uğrar, bir köşeye fırlatıverir beni. Yemin ederim yapar bunları.

Seneye tekrar gireceğim Dgs'ye. Daha iyi yenilirim belki. Ama seneye kadar kim öle kim kala. Belki önümüzdeki sene bu eğitimi almamı gerektirmeyecek bir konumda olurum. Aslında akademisyenlik için ihtiyacım var sanırım. Neyse, gözümü Eylül ayında yapılacak Kpss'ye diktim şimdilik. İş arama çalışmalarını da hızlandırmam gerekecek. Plato Film'in "yetiştirilmek üzere stajyer yazar" ilanından yanıt gelse bari.

Dgs'yi kazanamamış olmama sandığım kadar üzülmedim, yani ciddi bir yıkım yaşamadım. Ama iki gündür bu şarkıyı dinlememe engel değil tabii bu durum. Ayrıca Fazıl'ın kafasındaysanız böyle buyrun.

Sarı Saçlarından Sen Suçlusun

2010-08-16T06:05:00.004+03:00

!
?

Sapan Gibi Gergin

2010-08-15T22:32:00.006+03:00

Yapılan açıklamaya göre yarın mesai saati bitimine kadar DGS sonuçlarını açıklayacaklarmış. Haftalardır bu anı bekliyordum. Aslında ben sınav sonuçlarını 23 - 26 Temmuz tarihleri arasında açıklayacaklarını sanıyordum ama bu bilgiyi edindiğim kaynağın da yanlış bilgi edindiği anlaşıldı sonradan.

Sonuçların Pazartesi açıklanacağını Cuma gecesi öğrendim ve haftalardır yaşadığım gerilim daha da çetrefilli bir hal aldı. Zaman geçsin diye kitaplara ve filmlere daha fazla abanayım dedim ama odaklanamadığımı fark ettim. Sınavın sonucunu düşünüp duruyor, yüksek puan alacak olursam -ki bu yüksek bir ihtimal- yapacağım tercihlere dair hayaller kurup duruyorum. Baktım, olacak gibi değil, kapının önünde bağıraşarak oyun oynayan çocuklara çattım ben de. En büyüğünün yaşı on olan (belki o kadar bile değil) bu çocuklar "simit" oynuyorlardı. Ebelenen kişiyi de kaçmasına fırsat vermeden tutarak kendi aralarına alıyor, tekmeleyebildikleri kadar tekmeliyorlardı. Yumruk atmaya tenezzül bile etmiyorlardı nedense. Normalde olsa bunu eğlenceli bulup keyifle izleyebilirdim ama o an için mümkün değildi bu. Takınabilecek en sert halimi takınarak "Lan!" diye bağırdım. Duymadılar tabii önce. "Lan oğlum!" diye daha da yüksek sesle bağırdım. Bazıları sesin nereden geldiğini bulmaya çalışırken bazıları kafalarına sanki taş falan geliyormuş gibi kollarını başlarına siper edip birkaç adım öteye doğru kaçıştılar. Çocuklardan birkaçıyla göz göze gelince "Defolun gidin lan buradan!" diye bağırdım onlara. "Tağam abi" dedikten sonra uzadılar hemen. İçeri girdim ben de. Bu sefer de evin içinde volta atmaya başladım. Alçaktan uçan sinekleri tekmeyle öldürmeye çalıştım. Birkaç tanesine denk getirdim ama ölmeleri için yeterli olmadı bu. Evin içinde dolaşmakta ısrarcı olduklarını görünce gri pjimamı sağ bileğime dolayıp, onu adeta bir mınçıka gibi kullanarak üç sineği katlettim. Cesetlerini tuvalete atıp üzerlerine işedim. Kansız, temiz bir işti.

Sırf can sıkıntısından bir şeyler atıştırmak istiyordum ama oruçluydum. İftara da üç saat falan vardı. Perfume: The Story of a Murderer'ı izlemeye karar verdim. "Harbiden oyuncu adam" diye nitelediğim Ben Whishaw'u tekrardan izlemek için indirmiştim o filmi. İzlerken Severus Snape tiplemesiyle kendisine hayran olmama neden olan Alan Rickman'ı da görünce mutlu oldum elbette. Fakat filmin sonlarına doğru uyuyakaldım. İftara on dakika kala babaannem uyandırdı beni. Hem açlıktan hem de stresten yemeklere abandım ben de. Sofradan kalktığımda fıçı gibi hissediyordum kendimi. Patlayacağımı falan sanıyordum. Elimi yüzümü yıkadıktan sonra yatağa attım kendimi. Bir süre sonra inlemelerimi duyan halam girdi içeri. Ellerimi iki yana atmış, sonuna kadar açılmış ağzımla güçlükle nefes alıyordum. Halam çok yediğim için böyle olduğunu söyledi. "O kadar saat aç kalıyorsun oğlum. Az ye dedik sana" diye azarladı beni. Ben ise karpuz yüzünden zehirlendiğimi iddia etmeye başladım. "Karpuz zehirledi beni. Ölüyorum. Ölüyoruuuum. Midem çok fena. Hastaneye götürün beni. Karpuz yüzünden zehirlendim" diye inledim yana doğru hafifçe dönerek. "Zehirlendiğin falan yok. Karpuzdan biz de yedik. Çok yediğin için böyle oldu" dedi halam. Beni hastaneye götürmek istememesine inanamadım. "Kesin kusacaksın sen. Leğen getireyim yanına" dedi. İki dakika sonra kocaman mavi bir leğeni yere, yatağımın yanına bırakıp salona döndü.

Sıkıntıdan müzik açtım. İnleye inleye tavanı seyrederken çalan ingilizce şarkıların sözlerini çıkartmaya çalışıyordum. Kesinlikle ingilizce öğrenmem gerektiğine karar verdim. Olmaz bu böyle, öğrenmek lazım artık falan diye düşünürken karnımda bir fokurdama olduğunu hissettim. Midemden bir şeyler gırtlağıma doğru tırmanıyordu. Sola doğru yarım tur dönerek yataktan attım kendimi. Öne doğru azıcık emekleyerek leğeni ortaladım ve öğürdüm. Öğürmemle birlikte sıvı bir şeylerin leğene çarpma sesi duyuldu. Gözlerimi sıkıca yummuştum. Yüzüme ıslak, sıcak ve kaygan bir şeyler sıçradı. Halamın zeminde çıkardığı ayak seslerini duydum. İçeri girip yanıbaşıma çömdü. "Gördün mü işte hazımsızlık çekiyordun. Baksana patatesler olduğu gibi duruyor" dedi ve kahkahalarla gülmeye başladı. Sonra ben bir posta daha çıkardım. "Aha salatalar da geldi ahahahaha!" diye güldü. Gülemeyecek kadar zor durumdaydım. Testislerime kadar kasılmış bir haldeydim. Kusacakken onların da çıkacaklarını sandım. Derken üçüncü posta geldi. Halam biraz bekledikten sonra "Bu da çorbaydı galiba" dedi. Biraz daha öğürüp kustuktan sonra midem bomboş kalmıştı. Sallana sallana banyoya gidip duş aldıktan sonra bir bardak gazoz içtim ve tekrar yatağa attım kendimi.

Bugün daha iyiydi ama geri geril bekliyorum hala. Akşam ezanını okuyan hocanın boğazında bir şey kalmasına ve öksüre öksüre boğazını temizlemeye çalışmasına attığım kahkahaları saymazsak oldukça somurtkan bir halde bekliyorum. Yarın mesai saatine kadar açıklanacak sonuçlar. Hayal ettiğim gibi değilse çok üzülürüm herhalde. Ayrıca sonuç ne olursa olsun birkaç günlüğüne Kırklareli'ne atabilirsem kendimi şahane olacak.

Yurtiçi Kargo ve Müşteri Memnuniyetsizliği

2010-08-15T04:10:00.004+03:00

Fikir aklıma ilk olarak Mary and Max'i izledikten sonra düşmüştü sanırım. Mektuplaşmak güzel ve heyecanlı bir şeydi ve biz neden yapmıyorduk ki? Günümüzde anlaşılabilir sebeplerden dolayı unutulmaya yüz tutsa da kendi aramızda yeniden yaşatmak istedik bunu. Birkaç aydır devam ediyor, güzel de gidiyor.

İlk başta doğal olarak PTT ile gönderiyorduk tabii. PTT'nin kaybettiği mektuba sinir olup teslim süresinden bıkınca (APS ile bile en erken altı günde ulaştırıyorlar!) kargo şirketlerine bir sorayım dedim. Ufak bir paket için gittiğim Yurtiçi Kargo'daki görevlilere mektup gönderip göndermediklerini sordum. İri yarı olan beni görmezden geldiği için minyon olanla muhatap oldum. Monitöre uzun uzun bakıp dudak büktükten sonra "Bir zarfa koyarsınız, göndeririz" dedi. Bu önerisi karşısında beynimden vurulmuşa döndüm! Mektubu zaten zarfa koyduğumu belirtme gereği duymadım tabii. Teşekkür edip çıktım. Birkaç gün sonra (yani dün) elimde iki paketle yine aynı şubeye gittim. Paketlerde kitap ve birer tane mektup vardı. Görevlilerden iri yarı olanına doğru yöneldim ama o da beni bayan görevliye yönlendirdi. Paketlerden ilkini uzattım. Şöyle bir baktıktan sonra içindekilerin ne olduğunu sordu. "Mektup ve kitap" dedim. Normalde mektup göndermediklerini belirterek iri yarı olan görevliye doğru döndü. "Abi, mektup var. Göndereyim mi?" diye sordu. İri yarı olanı bana dönerek "İçeriği nedir?" dedi. "Aşk mektubu" demedim tabii, "Sıradan bir mektup işte. N'aber, nasılsın falan..." Çok düşünmeden "Gönderelim" dedi. Bayan görevli işlemleri yapmaya başlamadan önce paketi evirip çevirdi ve sonunda açabileceği bir yer buldu. Ağzı yapışkanlı poşetlerdendi bu. Cırt diye açıp içindeki kitaplardan birisini aldı ve sayfalarını hızlıca çevirip şöyle bir baktı. Sonra geri koydu. O paketle işi bitince ikincisini uzattım. Açabileceği bir yer var mı diye onu da kurcaladı durdu ama bulamadı. Kolayca açılamayacak şekilde bantlamıştım poşeti. Açamadı ama ince olduğu için neler olduğunu görebilmek amacıyla gerdirip durdu poşeti. Yırtacağını sandım bir ara. Poşetin üzerinden kitabın sayfalarını karıştırmaya kalkıştı! Poşetin sağına soluna, altına üstüne iyice baktıktan sonra kayıt işlemlerini halletti. Tüm bu süreci meraklı gözlerle inceledim. İlk defa kargo göndermiyordum. Yurtiçi Kargo'yla ilk defa kitap ve mektup da göndermiyordum (Aynı şubeden ikinci mektup gönderişimdi.) Ama ilk defa böyle bir muamele ile karşılaşıyordum. Kurcaladılar da kurcaladılar. Bir açıp okumadıkları kaldı. Mektup lan alt tarafı! İçerisinde şarbon yok anasını satayım!

Merakla izlediğim ve oldukça saygısızca bulduğum bu davranışlarından sonra Yurtiçi Kargo'yla bir daha herhangi bir şey göndermeme kararı aldım. O paketi açıp kurcalamaları, açamadıklarını iyice gerdirip incelemeleri falan epey güven zedeleyici bir durumdu. İnsanın da bir konuda güveni sarsıldı mı olmuyor işte abi. Sakin adamım ben. Karşımdakine karşı otomatikman sergilediğim belli bir nezaket durumu var. Benzer muamele göreyim diye yapmıyorum bunu (otomatikman sergilediğimi belirttim zaten), ama benzer muamele göremeyince de hislerim değişiyor doğal olarak.

Sonuç: Yurtiçi Kargo'yla bir daha iş yapmayacağım!
Sebep: Muamelesi iyi değil!

Bir sonraki mektubu MNG Kargo ile göndereceğim. Bakalım onların muamelesi nasılmış?

Ruhidir Benim Adım

2010-08-14T18:36:00.003+03:00

Teoman benim bir numaramdır. İnsanlık Halleri albümüne hiç mi hiç ısınamamış olsam da değişmez bu durum. Bir zamanlar Donnie Darko'yu takıntı edinmem gibi bunun albümlerini de takıntı haline getirmiştim. Teo en sevdiğim albümü sanırım. Aslında söz konusu Teoman olunca sıralama yapmak gereksiz geliyor ama neyse. İstasyon İnsanları çok sevdiğim bir şarkısıdır. Harun Tekin yorumuna da ayrıca biterim. Zaten şarkının öyle güzel sözleri, öyle güzel bir hikayesi var ki kim söylerse söylesin çok güzel söyleyecektir gibi geliyor bana.

Bu albüm 2003 yılında çıktığında ben daha lisedeydim. Nereden baksak yedi yıldır dinliyorum bu şarkıyı ama Ruhi isimli karakterin engelli birisi olabileceğini fark etmiş olmam iki yıl öncesine falan denk geliyor. Bu da bana ne kadar dikkatsiz birisi olduğumu ve dinlediğim hatta izlediğim şeylerin derinine inemediğimi falan düşündürdü. Kaldı ki derinde de değildi bu durum. Eleman evinden hiç çıkamıyordu ve sakladığı bir sırrı vardı. Ama görünce anlardık. Yalnız, dikkat, acımamalıydık. Çünkü acınmak canını en çok yakandı.

Harry Potter ve Ölüm Yadigarları

2010-08-13T13:35:00.005+03:00

Bu yazı fena halde spoiler içerir! Filmi merakla bekleyenler varsa okumasın, okursa ana-bacı küfür etmesin!

-Severus Snape ölüyor. Ölüyor ama ne kadar kral bir insan olduğunu da öğrenmiş oluyoruz. Potter'ın Dumbledore ile birlikte en büyük koruyucusu. Dumbledore'un en güvendiği adamı. İyiler ile kötüler arasındaki köstebek. Harry Potter külliyatının büyük ihtimalle en cesur adamı. Dumbledore'u onun isteğiyle öldürüyor. Bu, onların büyük planı. Çünkü Dumledore zaten ölüyor. Kendisine hakim olamayıp içerisinde ölüleri geri getirme özelliğine sahip olan bir taş bulunan yüzüğü takınca zehirleniyor (Yüzük aynı zamanda hortkuluklardan birisi.) Snape'in büyük çabalarıyla zehiri sağ kola hapsediyorlar ama zehirin yavaşça yayılacağının bilincindeler. Dumbledore'un bir senelik ömrü kalınca böyle bir plan yapıyorlar.

-Voldemort Mürver Asa'yı Dumbledore'un mezarından çalıyor ama asa istediği gibi işlemiyor. Asanın istediği gibi işleyebilmesi için onun son sahibini öldürmesi gerekiyor, böylece asanın kendisine sadık davranacağını sanıyor. Snape Dumbledore'u öldürdüğü Mürver Asa'nın gerçek sahibi o gibi görünüyor ama Voldemort gerçeği bilmediği için Snape'i öldürüyor. Nagini Snape'i boğuyor. Snape son nefesini verirken Harry'ye anılarından bir parça veriyor. Harry bu anıları Taş Düşünseli'nde seyrettiğinde tüm gerçeği öğrenmiş oluyor. Prensin Hikayesi adlı bölümde (kitabın en iyi bölümlerinden birisi) öğrenmiş oluyoruz tüm gerçeği. 19 yıl sonra Harry'nin çocuklarından birisine Albus Severus ismini verdiğini görüyoruz.

-Yaramaz ev cini Dobby Harry başta olmak üzere Hermione, Ron, Luna, Dean, Griphook ve Mr Ollivender'ı Malfoy Malikanesi'nden kaçırıyorken Bellatrix tarafından bıçaklanarak öldürülür. Harry'nin kollarınca can verir. Son sözleri "Harry... Potter..." olur. Harry onu sihirle falan değil, tamamen beden gücüyle çalışarak kazdığı mezara gömer. Ron ve Dean de ona yardım eder.

-En kral insanlardan birisi ve Harry'nin babasının en yakın arkadaşlarından olan Lupin de ölüyor.

-Kofti olduğu düşünülen Neville Longbottom ne kadar cesur birisi olduğunu göstermiş oluyor. Gerçek bir Gryffindor dışında kimsenin kullanamayacağı Gryffindor'un Kılıcı ile Nagini'nin kellesini uçurarak hortkuluklardan birisini yok etmiş oluyor. Ayrıca Voldemort'un da karanlık tarafa geçmesine yönelik teklifine "Dumbledore'un Ordusu!" diye bağırarak yanıt veriyor.

-Tüm hortkuluklar yok edildiği için Voldemort'un ölümsüzlüğü ortadan kalkıyor. Voldemort Mürver Asa hakkındaki gerçeği bilmiyor. Yaptığı "Avada Kedavra" büyüsüne Harry "Expelliarmus!" diye karşılık veriyor. Mürver Asa Harry'nin eline geçince büyü geri tepiyor ve Voldemort oracıkta geberiyor!

-Harry ile Ginny, Hermione ile Ron evleniyorlar. Neville Hogwarts'ta Bitkibilim Profesörü oluyor.

Ramadan the Mobarek

2010-08-10T14:25:00.005+03:00

Into the Wild - Don't Do That

2010-08-09T21:53:00.005+03:00

Onları mezun oldukları üniversitelerin kapısında dururken görüyorum. Babam, okulun girişindeki kubbenin hemen altında. Dolaştığını görebiliyorum. Başının arkasında duran kırmızı tuğlalar kan dolu tablalar gibi parıldıyor. Annemi elinde birkaç kitapla görüyorum. Küçük tuğlalardan örülmüş duvarın hemen yanındaki hala açık duran demir parmaklıkların önünde duruyor. Sivri uçlar havaya doğru gardını almış. Mezun olmak üzereler ve de evlenmek üzereler. Çocuklukları, aptallıkları ama tek bildikleri masum oldukları. Daha önce hiç kimseyi duymamışlar. Yanlarına gidip "Durun!" demek istiyorum. "Sakın yapmayın! Bu kadın yanlış kadın. Bu adam yanlış adam. İleride, şimdi hayal bile edemeyeceğiniz şeyler yapacaksınız. Çocuklarınıza kötü şeyler yapacaksınız. Daha önce hiç duymadığınız kadar acı çekeceksiniz. Hatta ölmek isteyeceksiniz." Onların çocukları olarak yanlarına gidip bunları söylemek istiyorum. Ama bunu yapamam. Ben yaşamak istiyorum. Onları birer kağıt erkek ve kız bebekleri olarak görüyoruz ve ayrılmasınlar diye popolarından birbirlerine bağlıyoruz. Sanki bu, onlara bağrılmasını önlüyor. Ben derim ki "Ne yaparsanız yapın." Ve ben bunu söyleyeceğim.

Yabana Doğru'da olmayan bu bölümü ya Sean Penn kendisi yazmıştır ya da Alex'in günlüklerinden falan bulmuşlardır.

Makinist ve Ufak Bir Çeviri/Dublaj Hatası

2010-08-09T03:16:00.007+03:00

En iyisi orijinal dilinde izlemektir, tamam, ama ben severim dublaj olayını abi. Özellikle de animasyonlarda. Bizimkiler güzel kıvırıyorlar bu işi. Zaten dünya genelinde de dublaj olayını en iyi kıvıran üç beş ülkeden birisiymişiz. Üç beş yıl önce çeşitli basın yayın organlarında okuduğum kadarıyla film başına yaptığı başrol dublajı 10-15 lira olan seslendirme sanatçıları vardı o zamanlar. En azından haberlerde çıkan buydu. Birkaç ay önce radyocu hocamızdan aldığımız bilgilere göre hiç de fena kazanmıyorlarmış artık. Ben açmak istedim bu 10-15 lira hadisesini ama fırsat vermedi hoca. İyi kazandıkları yönünde bazı şeyler anlattıktan sonra kapattı konuyu.
Fatih Özacun, Sungun Babacan, Oya Küçümen, Sezai Aydın, Berrak Kuş, Arda Aydın, Umut Tabak dublaj deyince ilk aklıma gelenler. Yekta Kopan'ı saymıyorum bile. Çok severim bu isimleri ve seslerini.

Bunları sevdiğim gibi Makinist'i de severim. Yarattığı gizemli atmosferi ve Christian Bale kişisinin oyunculuğunu (en iyi oyunlarından birisidir buradaki!) ve o rol için 30 küsur kilo vermeyi göze alması falan epey ilgi çekici gelmiştir bana. Neyse, filmin ortalarında bir yerlerde Reznik'in dalgınlığından kaynaklanan bir hata sonucu arkadaşı kolunu kaybeder. Sonra kurul gibi bir şey toplanıp Reznik'e dalgınlığının nedenini sorarlar. O da ocakta Ivan'ı izlediğini söyler. Patronlar, ustabaşları falan şaşırır. İçlerinden birisi "Ulusal Tezgahta Ivan diye birisi çalışmıyor" der. İşte o ufak hata burada meydana geliyor. Çeviri ve dublaj sırasında birilerinin merak edip de araştırmadığı şu ki Ulusal Tezgah diye bir şey bulunmamaktadır. Orijinalde Universal Tezgah diye geçtiği için aslını astarını araştırmadan birebir çevirmişler. Piyasada da Universal Tezgah diye geçer ama Türkçe söylemeye kaltığınızda Çok Amaçlı Tezgah gibi bir hal alıyor. Bunu da kimse söylemiyor tabii. Torna Tezgahı ya da CNC falan diye daha anlaşılabilir bir dilden konuşuyorlar.

Şimdi, bu Çok Amaçlı Tezgahlar adları üzerinde birden fazla amaca hizmet ederler. Delme, oyma, yontma, biçme, paftalama, yaftalama, paso alma gibi irili ufaklı işlerde kullanılabilir. Demir, çelik, metal, tahta gibi belli bir sertliği bulunan çeşitli malzemeleri işleyebilirsiniz böyle tezgahlarda. İşlenecek malzemeye göre çeşit çeşit uçları vardır; söküp takar, tezgaha hareket verir ve işinizi halledersiniz. Verdiğiniz hıza ve yapacağınız işleme göre ne kadar sürede biteceğini de kestirebilirsiniz. Torna tezgahlarında işin başında durmanız gerekir ama CNC'lerde iş bitti mi makine otomatikman durur. Size pabuçları gevşetip yeni işi takmak kalır. Biraz hammallığı bulunan yorucu bir iştir ama teknisyenleri çok iyi kazanırlar.

Öyle işte. Gecenin bu saatinde aklıma takıldı da anlatayım istedim. Filmi altyazılı olarak izleyemedim ama büyük ihtimalle aynı hata orada da tekrarlanmıştır. Olur böyle şeyler, takılmamak lazım.

İşinizi hayli hayli görecek bir Universal Torna Tezgahı.

Rose Byrne # 2

2010-08-08T17:30:00.003+03:00

Ne güzel de duruyor resmin duvarda
Sanki bana gel diyor çok uzaklarda
Soruyorum seni ben bütün kuşlara
Belli ki dönülmeyen uzak yerdesin

Rose Byrne

2010-08-08T13:38:00.006+03:00

Boğazıma kördüğümler atıyorsun. Sonra göz pınarlarım doluyor, doluyor ve doluyor. Birbirimizi tanıyamamış ve tanıyamayacak olmamız ne kadar da kötü. Beni tanısan kanın ısınırdı, eminim.
Elmacık kemiklerine dokunamayacak olmak da üzücü. Şimdi Amerika, İngiltere ya da her neredeysen menajerinin sana gönderdiği senaryolardan birisini okuyorsundur kesin. (Michael ile, Jack ile, George ile fink atıyor olma ihtimalini düşünmek bile istemiyorum!) Ben ise Bağcılar'ın kuytuda kalan evlerinden birinde, nem oranının kayışı kopardığı bu saatlerde, sabahleyin içtiğim gazozu terlerken yavşak yavşak arabesk müzik dinliyorum (Müslüm Gürses, Hayat Berbat. Ondan sonra da Orhan Gencebay, Beni Böyle Sev Seveceksen var çalma listemde.) Kilometrelerce ötende seni böylesine sevebilecek birisi varken ondan haberdar olmayışın beni kahrediyor Rose! Senin için güzel bir şeyler yapabilsem keşke.

Seni Adam gibi, 28 Weeks Later gibi, Sunshine gibi, Knowing gibi ilginç, güzel, iyi, hoş filmlerde görmek istiyorum. Get Him to the Greek gibi dandik filmlerde değil.

Saygı, sevgi ve öpücüklerle,
Seni görünce ulaşamayacağını bilmenin yarattığı gerçeklik duygusuyla kahrolan hayranın ddarko.

Following

2010-08-06T21:34:00.002+03:00

"Takip etmek, beni tanımlayan yönüm."

Inception

2010-08-06T21:23:00.002+03:00

"Önce şehir vardı. Sonra anılar her yeri kuşattı."

Not: "Bu sebeplerden dolayı bile film şiddetle tavsiye edilir." cümlesi bana ait değildir.

Amatör Eleştirmenin Basın Gösterimi Maceraları # 3

2010-08-04T21:49:00.003+03:00

Haavi ve Wereyda gibi iki güzel insanla ilk defa gittiğim Pierre Loti'de sipariş verdikten seksen beş yıl sonra gelen çaylarımızı içtikten sonra minibüse doğru yol aldık. Ben Onur'a gidecektim, onlar yürüyerek devam edecekti. Minibüse binince nerede inmem gerektiğini unuttum birden. Yirmi saniye kadar debelendikten sonra "Santralistanbul'un oradan geçiyor musunuz abi?" dedim.

"Neresi?"

"Santralistanbul."

Önce aynadan baktı, sonra da yarım tur geriye dönerek kısa bir bakış attı. Tekrar "Santralistanbul?" dedim. Bu sefer de karşısındaki tekli koltukta oturan adama bakıp dudak büktü. Kimse bir şey demeyince yanlış bindiğimi düşündüm. "Pardon, nereye gidecektiniz siz?" dedi, oldukça narin bir ses. Dönük bakınca sesin sahibi olan güzel kızı gördüm. Tam ona gideceğim yeri tarif etmeye çalışacakken yandan birisi sertçe dürtükledi. "Nereye gidecen birader?" dedi, kaba saba bir adam. "İstanbul Bilgi Üniversitesi kampüsü var ya santralistanbul diye, oraya gideceğim" dedim. Çenesini yukarıya doğru kaldırıp kaptana doğru seslendi: "Fil Köprüsü'nde indir bu çocuğu!" dedi. Parayı verirken adamdan da uzaklaştım ufak ufak.

Sözde kameramı almak için gelmiştim Onur'a ama saat geç olduğu için kalayım bari dedim. Taa Şubat ayında vermiştim kamerayı, dün gece ancak teslim alabildim. Anasını ağlatmışlar kameranın. Bir tek üzerine çakıyla "Liselim" yazmadıkları kalmış. Çantanın içinden deniz kabukları falan çıktı. Kopçası kopmuş, düğüm atmışlar. Koçanın geçtiği tokalı bölüm kırılmış, çakmakla eritip kaynatmışlar falan. İçinde Dagur Kari'nin The Good Heart sonrası seyircilerin sorularını yanıtladığı görüntülerin bulunduğu kaset vardı, yok olmuş. Allah'tan kamerayı sağlam bırakmışlar.

Eve girince yerdeki dvd'lerden birisini aldım. Onur ben yokmuşum gibi bilgisayarla ilgilenmeye devam etti. Çetin elimdekini görünce "Onur'la evde ne zaman yalnız kalsak Hamam'ı izliyoruz" dedi. Sonra bir şeye bastı, bir fotoğraftı bu, alıp inceledi. "Yakışıklı çocukmuş" dedi. "O bir kız" diye yanıtladı Onur. Sonra sıkıntıdan santralistanbul'a gittik. 24 saat açıkmış, girerken ters ters bakmaları dışında hiçbir şey demedi güvenlikçi abiler. Starbucks'ın masalarından birkaçına yayıldık. Biri beyaz, diğeri boz iki kedi dadandı bize. Beyaz olanı sıcak kanlı ve sevecenken boz olanı yabaniydi. Beyaz olana "pisipisi" yapınca geliyordu, boz olan elletmiyordu bile. Çetin beyaz olanı çok sevdi, hatta ona "So Cafe" adını taktı. "Eve götürelim lan bunu. Besleriz ne güzel" dedi. Onur o eve ölü balık dahil hiçbir hayvanın giremeyeceğini söyledi. "Niye lan? Üç tane öküz var zaten evde, bir de kedi olsa ne olacak sanki" diye yanıtladı. Kararı kediye bıraktılar. Masanın üzerinde bulunan kedi kıçını yaladıktan sonra uzaklaşarak karanlıkta kayboldu.

Sabah çıkarken Onur'un kız arkadaşına ait olan Harry Potter ve Ölüm Yadigarları'nı arakladım. Fark etmemiştir bile. Zira kitaplar yerlerde, yatak altlarında, mutfak tezgahlarında falan gezindiği için...

G-Mall'un önündeki ağacın gölgesine sığınmış poğaça yiyordu Murat Özer. Ben içeri girerken diğer eleştirmenler ellerinde ikram tabaklarıyla dışarı çıkıyorlardı. Utandığım için o ikramlardan hiç isteyemedim. G-Mall'da kendiniz alıyorsunuz, büfeye gidip "Ben basın gösterimi için geldim, şunlardan da iki tabak alayım hele" diyebilmek düşüncesi bende gerginlik yarattığı için uzak duruyorum. Afm İstinye Park'ta öyle değil. Masalardan birisine oturduğunuz zaman kendileri getirip önünüze koyuyorlar tabakları.

Çok kişi yoktu eleştirmenlerden. Bir tek Sevin Okyay'ı görmek şaşırttı beni. (Elimdeki Harry Potter kitabını imzalatmak aklıma bile gelmedi!) Oturmuş kitap okuyordu tek başına. Yanına gidip kendisiyle daha önce bir keresinde tanıştığımızı anlatmak istedim ama bu düşünce hem saçma geldi, hem de beni hatırlamayacağına emindim. Neyse, diğer eleştirmenler dediğim gibi dışarıdaydı. İki koltuğa yayılmış dört beş kişi vardı, eleştirmen olmadıklarını düşündüm. Zaten görsel hafızam iyidir, buna güvenerek onları ilk defa gördüğümü söyleyebilirim. Büyük ihtimalle onların da yazdıkları bir site var ve bizim gibi davetiye ile gelmişlerdi.

Ben gişelerin önünde ayakta dikilmiş ufo gibi ekranlarda dönüp duran şeylere bakarken iki üç metre yanımda birisi belirdi. Furkan'dı (bir diğer güzel insan), görür görmez tanıdım. Hemen seslendim, selamlaştık falan. Filmlerden konuştuk. Inception'dan bahsettik, dün gece izleyip çok beğendiğini söyledi. The Last Airbender'a da gideceğini söyledi. Kötü film olduğunu söyledim ama çizgi dizinin sıkı bir takipçisi ve hayranı olduğu için görmek istediğini belirtti. Sohbet ederken içeri girmeye başladılar, takıldık peşlerine. Kapıda sinema görevlilerinden falan kimse yoktu, rahatça geçip arkalara doğru bir yerlere oturduk. Film Get Him to the Greek'ti. Sanırım ortalarına doğru uyuyakaldım. Koltuklar rahat ve genişler zaten. Geriye yaslandım mı gömülüyorum içlerine. Film de sarmayınca kayıp gitmişim. Uyandığımda devam ettim izlemeye. İzlediğim kısmından pek bir keyif almadım. Özellikle çok eşliliği savundukları bölümlerden tiksindim ve bunu bir komedi unsuru olarak kullanmaları da saçma geldi.

Filmden sonra Taksim'e doğru konuşa konuşa çıktık Furkan'la. Otobüs duraklarının orada ayrıldık.

Bu da Böyle Bir Anımdır # 79

2010-08-03T13:35:00.003+03:00

Debriyaj fabrikasında çalışıyorum o zamanlar. Bir kız var, E. diyelim ona. Güzel bir şey böyle. Teknik ressamlık yapıyor. Arada bir bizim bölüme gelip çizimini yapmak için bazı parçalar alıyor. Narin bir insan olduğu için taşıtmıyorum tabii parçaları. Kendim götürüyorum masasına kadar. Fabrikayı baştan sona yavaşça geçerken şirin sohbetler ediyoruz. Parçayı istediği yere bırakıyorum. Belini kırıp başını büküp teşekkür ediyor bana. Eriyorum sonra ben. Günler böyle geçip gidiyor.

Eriyip giden günlerden birisinde fabrikanın girişindeyiz. Nasıl yaptıysa paletlerin üzerine çıkmış bu. Zeminden iki metre kadar yükseklikte. Bir şeyler arıyor orada. Ben de o sırada elimde bir şeylerle oradan geçiyorum. Ne olduklarını hatırlamıyorum ama dolu yani iki elim de. Beni görünce inmek için yardım istiyor E. "İnmeme yardımcı olur musun?" diye sesleniyor melodik bir şekilde. "Mınıırzını!" diye kalıyorum olduğum yerde. Derin derin nefes alıyorum, vücudumdan şırıngayla su çekiliyor sanki. Ağzımın dilimin kuruduğunu hissediyorum. Ellerimdekileri bırakayım derken düşürüyorum, sonra ona doğru gideyim derken düşürdüğüm şeylere takılıyorum. E.'yi oradan nasıl indireceğimi bilemiyorum. Ellerinden tutup da mı, yoksa belini kavrayarak mı? Bir çocuğu salıncaktan bile indirmemişim yıllardır, onu nasıl indireyim diye düşünüyorum beş on saniyelik zaman diliminde. Sonra yapamayacağımı anlayarak düşürdüğüm şeylerle ilgileniyorum. Yalancıktan topluyormuş gibi yapıyorum onları. Biraz sonra atlayıveriyor paletlerin üzerinden, yürüyerek uzaklaşıyor.

Fabrikadaki son günümüzde bir not vermek istiyorum buna. İstiyorum çünkü ikimizin de son günü. İkimiz de üniversiteye gideceğiz, bir daha da görüşemeyeceğiz. Önce numaramı falan vermek istiyorum ama yemiyor. Durduk yere "Al bak, bu numaram. Arada bir telefonlaşırız belki" demek yemiyor. Ben de ne alakaysa blog sayfamın adresini vermemin daha kolay olacağını düşünüyorum. Yazıyorum bir kağıda, kağıt avucumda. Bütün gün geziniyorum fabrikada. Gördüğüm an vereceğim diyorum, belki on kere görüyorum ama yapamıyorum.

Bir de oldukça temiz yüzlü bir kızdı bu. Çok güzeldi. Felaket güzel görünürdü bana suratı. Kızı gördüm mü yüzünden başka bir yere bakamazdım. Yüzüne ve saçlarına. Başka bir yerine odaklanamazdım. Kız yakın plandan ibaretti benim için. Başka yeri yoktu sanki. Bir öğle vakti yemeğe çıktım. Karşısında sandalye boştu, oraya oturdum. Selamlaştık, biraz sohbet ettikten sonra yemeklerimizle ilgilendik. Tuzluğa uzanırken gözüm kızın göğüslerine takıldı. Şok oldum birden! "A-aaa! Memeleri varmış lan bu kızın!" dedim. İlk defa fark ediyordum bunu. Tanışalı altı ay oluyordu.

Following

2010-08-01T14:17:00.006+03:00

Christopher Nolan'ın ilk filmi. Zekice bir senaryosu var. Nolan'ın sonraki tüm filmlerinde kullandığı belli başlı temaların temellerini attığı bir film. Baş karakterlerinden birisinin adı Cobb. Inception, Nolan'ın Following'den sonraki, senaryosu tamamen kendisine ait olan ilk filmi. Bunun baş karakterinin adı da Cobb. Neyse, olay bu değil. Öyle çağrışım yaptı da anlatayım istedim.

Benim derdim bu takip olaylarıyla ilgili. Blogger bize o eklentiyi sunduğu zaman epey bir süre görmezden gelmiştim. Çok sonraları bu sayfaya giren çıkanı merak ettiğimden eklemiştim. Üçer beşer çoğaldılar zaman geçtikçe. Nasıl ki önceleri yorum gelmemesine kafayı takıyor, sonra umursamıyorsam, bu durum da öyleydi. Yani diyeceğim şu ki; orada 90 kişi görünüyor ama yarısının bile takip etmediğine eminim. Mesela isim vererek küfür etsem hepsine, takip etmedikleri için ruhları bile duymayacak. Zaten bir çoğunun geri dönüşüm almak için takip ediyor gibi göründükleri de aşikar. Girdiğim üç blogdan beşinde karşıma çıkan Can isimli kullanıcı gibi. Ya da Kediler ve Kitaplar gibi. Birilerinin iki yüz blogu birden takip edeceğine inanmıyorum. winston wolf vardı bir zamanlar, o da öyleydi. Kendisini her takibe alanı takibe alırdı. Ama okumazdı. Mavi boncuk dağıtmaya meyilli bir arkadışımızdı. Gitti sonra.

Google Reader olayı varmış mesela. Haberim yoktu ondan, geçenlerde P. isimli dünya iyisi bir arkadaş gösterdi. Teknoloji özürlü birisi olarak bilmiyordum. Öğrendiğim iyi oldu. Oradan da takip edilebiliniyormuş. Takip eden kişileri de bilmiyorsunuz sanırım. Biliniyorsa da ben bilmiyorum. Bilenler bana bunun bilinip bilinmediğini bildirirlerse sevinirim. Neyse, oradan takip edenler daha samimi geliyor bana. Gerçi buradan takibe alınınca otomatikman reader sayfalarına da düşüyor musunuz bilmiyorum, ama eğer düşmüyorsanız reader'dan takip edenler daha samimi geliyorlar bana. (Yok eğer düşüyorsanız ben burada boşuna kafa patlatıyorum ve ne kadar aptal birisi olduğumu açık ediyorum.) Çünkü takip ettiklerini sana bildirme ihtiyacı hissetmiyorlar. Takibe almışlar, efendi efendi okuyorlar. "Show details"a tıklayınca görüyorsun seni kaç kişinin takip ettiğini ve kim olduklarını bilmiyorsun. Ama okuduklarından eminsin. Bu güzel bir şey. Diğeri değil.

Bu kadar laf ettikten sonra da İzleyiciler eklentisini kaldırayım bari. Boşuna Salinger okumadık! Adamın kemiklerini sızlatmayalım.

Son olarak; izleyicilerin göründüğü eklentilerin oradaki "Ekle" butonuna tıklandığında o blogun otomatikman reader'a eklenip eklenmediğini bilen var mı?